Actifed : Do you live in the real world?

เพลงอยากฟังก็กดเอานะจ๊ะ

ไปมอบตัวที่มน. มาแล้ว ฮะฮิ้ว~
อยากตะโกนดัง ๆ ว่า

“เราเกลียดรองเท้าหุ้มส้น!!!”

กัดเท้าสนุกมากเลยจอร์จ กลับขึ้นรถปุ๊บสลัดรองเท้าทิ้งปั๊บ - -"
จริง ๆ มันใส่ชุดนักเรียนไปมอบตัวก็ได้แหละ แต่พี่คณะเราเห่อน้องขนาดหนัก นัดกันให้ใส่ชุดนิสิตไปมอบตัว น้อง ๆ ก็ปฏิบัติตามกันโดยดี อยากแลกรองเท้าก็พวกเพื่อนผู้ชายเจง ๆ คุณพ่อเราบอกว่าดูจากการเดินก็รู้เลยว่าใครเป็นนิสิตใหม่บ้าง เหอ ๆ

ตอนนี้อยากแยกร่างได้ งานเยอะชิบเป้ง (แล้วมันก็ยังสะเหร่อมาอัพบล็อก) วันอาทิตย์หน้าก็สอบสัมภาษณ์ภาษาอังกฤษอีก สัมภาษณ์คัดออกซะด้วย ของทุนกพ. ยังงงอยู่ว่าหลุดไปได้ยังไง เพราะคณิตศาสตร์ใส่ไป 2-3 ข้อ ส่วนฟิสิกส์ริวกระดาษเปล่าส่งมันทั้งอย่างนั้น และอีกสารพัดวีรกรรม ณ สนามสอบที่จำได้ไปจนตาย ฮ่า ๆ

คนไหนที่ติดก็อาจจะไปเจอเรายืนเอ๋อ ๆ อยู่ที่ตึกลูกเต๋าอุทยานวิทยาศาสตร์ แล้วเจอกันเด้อ

วันนี้เอารูปตอนไปเดินที่ห้วยขาแข้งมาลงพ่วงด้วยเรื่องเล่าบ้าบอคอแตก จะแบ่งเป็น 3 ตอน (ถึงจะแบ่ง 3 แต่เนื้อหาก็ยังยาวอยู่ดี) เพราะว่ารูปเยอะ โหลดอืดตายพอดี ต้องทยอยแบ่ง ๆ กันไป จะไม่มีรูปเราหลุดมาเลยสักภาพ เพราะเราเป็นคนถ่าย ฮ่า ๆ

แก้ตรงลายเซ็นให้ไปอยู่มุมซ้ายบนแล้ว เผื่อรูปโดนตัด ลายเซ็นจะได้ไม่แหว่ง

ที่ได้ไปห้วยขาแข้งนี่เรื่องมันยาว...
เรื่องก็เริ่มมาจากม.6 เราสอบโควตามช. เสร็จ อาจารย์เลขของเราก็อยากจะพาเด็ก ๆ ไปปล่อยผี พาไปเที่ยวไปทัศนศึกษาสักที่แบบไปเช้า-เย็นกลับก่อนจบ ก็มีให้เลือกมาว่าจะไปฟาร์มโชคชัยหรือว่าไปสวนพฤกษศาสตร์ที่เชียงใหม่

แล้วมันก็ได้เรื่อง เพราะห้องที่จะไปทัศนศึกษามี 2 ห้อง ห้องเรากับอีกห้องหนึ่ง ห้องเราอยากไปดูวัว แต่อีกห้องอยากไปเดินเมืองเหนือ เถียงกันจนเหนื่อย อาจารย์ก็เลยเปลี่ยนที่ให้ เป็นห้วยขาแข้งหรือว่าไปเขื่อน (เขื่อนอะไรจำไม่ได้) ทั้ง 2 ห้องตกลงกันให้อาจารย์เลือก จะได้ไม่ตีกัน อาจารย์เลขที่รักก็เลยไปให้อาจารย์ชีวฯ ที่จะไปด้วยเลือก (คนที่จวกเราเละไม่มีชิ้นดีคนนั้นน่ะ) ซึ่งผลมันก็แน่อยู่แล้วว่าจะได้ไปไหน เหอ ๆ แถมต้องทำรายงานส่งอีกต่างหาก ขอไปสบาย ๆ หน่อยไม่ได้เรอะงายยย... T T"

ออกเดินทางกันตี 3 ครึ่ง แล้วให้มาก่อนเวลาสักหน่อย จะเตรียมของเตรียมอะไรกันด้วย เราก็เลยแหกขี้ตามาตั้งแต่ตี 3 เป๊ง (ได้ข่าวว่านอน 5 ทุ่ม ตื่นตี 2 เหอ ๆ)

ตั้งทัพกันที่ป้อมยามหน้าโรงเรียน

ก่อนออกเดินทางไกล อาจารย์จะให้ไปจุดธูปเทียนไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในโรงเรียนให้คุ้มครองตลอดการเดินทางก่อน เราก็ขอติดเพื่อนไปไหว้ด้วย มีหน้าที่คือช่วยถือไฟแช็ค ฮา...

กลับมาคนก็เริ่มเยอะละ

แล้วก็ออกเดินทางกันจนได้ รถทัวร์ 2 ชั้น 1 คันต่อเด็ก 1 ห้อง ห้องเรามีอาจารย์ไปด้วยอีก 4 คนเพราะว่าห้องเราคนน้อยกว่าอีกห้องหนึ่ง ห้องนั้นอาจารย์จะไปด้วย 2 คน

สภาพชุลมุนภายในรถ จองที่กันแหลก

ไอ้เรามันก็ขึ้นไปช้า บวกกับว่าไม่ได้บอกพรรคพวกเพื่อนฝูงให้ช่วยจองที่ ก็เลยได้ที่นั่งริมบันไดรถซึ่งไม่มีใครคิดจะมานั่งเพราะค่อนข้างพลุกพล่าน เราเลยยึด 2 ที่สบายเฉิบ เอาไว้วางของ ฮ่า ๆ

รถก็เริ่มเคลื่อนไป เราก็เตรียมนอน ปรากฏว่าเพื่อนตัวดีก็เอาซีดีหนังมาเปิด

เรื่อง  “เมล์นรก หมวยยกล้อ” … = ="

หนังแนวนี้มักจะมาพร้อมกับเสียงอึกทึกครึกโครมทั้งเรื่อง...นี่มันตี 3 ครึ่งอยู่นะเว้ยเฮ้ย!? กะไม่ให้นอนกันเลยเรอะไงวะ! =[]="
เราดึงหมวกแก๊ปปิดหน้ากันแสงจากจอทีวีแล้วพยายามข่มตาไป แต่เราก็หลับ ๆ ตื่น ๆ จากซาวน์แทรกอันสุดอลังการงานสร้างจนหนังจบ (อีกเหตุผลหนึ่งที่ไม่มีใครมานั่งตรงเราเพราะตำแหน่งนี้จะนั่งติดลำโพง -w-") กรรมเวร...

ตื่นมาอีกครั้งก็ตอน 7 โมงกว่า ๆ เพราะเริ่มหิว (คือถ้าไม่หิวมันคงหลับต่อ)

หนังที่ฉายอยู่ตอนนั้นคือเรื่อง  “แฝด” ...อยู่ช่วงกลางเรื่อง กำลังหลอนได้ที่

เราสาบานไว้กับตัวเองว่าจะไม่ริอาจดูหนังผีเด็ดขาดเนื่องจากเราจะหลอนนอกจอไม่กล้าไปห้องน้ำคนเดียวตอนกลางคืนอยู่เป็นอาทิตย์ทุกรอบ แต่ว่ามันดันมาฉายตอนกำลังจะกินข้าวอย่างนี้จะละสายตาไม่ดูมันก็ทำไม่ได้

สิ่งที่ทำได้คือกินข้าวผัดแล้วก็อ้าปากค้างดูหนังจนจบ อ๊ากกก...!!! (แหกปากในใจ) =[]="

ขณะที่กำลังทำใจตอนดูจบ เพลง ED ของหนัง เพลง  “ส่วนหนึ่งของฉัน”  ก็เริ่มบรรเลง...

เพลงมันสุดยอดมากกก~~~!! เพราะจริง! ๆ O[]O"

นาน ๆ ทีจะปลื้มเพลงไทย สมองส่วนจิ้นรีบอร์นทำงานทันที ฟิควาเรียงวดหน้า เจอกันแน่เพลงนี้!! ฉลองวาเลนไทน์พอดี เหอ ๆ
อันที่จริงเรื่องแฝดนี่เราก็อ่านแบบการ์ตูนล้อเลียนมาก่อนนะ ขอคารวะคนเขียน 3 จอกว่า ทำไปด้ายยย... เอาเหตุการณ์ในหนังมาล้อให้ฮากลิ้งได้ทุกฉากทุกช็อต แถมยังเรียงลำดับตามเป๊ะ ซูฮกจริง ๆ
อืม...สงสัยมานาน ทำไมเพลงประกอบหนังผีมันเพราะทุกเพลงเลยแฮะ ตั้งกะจูออนละ (ทนดูบนรถทัวร์เหมือนกัน) แล้วไหนจะ บอดี้ ศพ 19 อีก เพลงอย่างโดน (อันนี้ไม่ดู ฟังเพลงอย่างเดียว)

จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นซีดีคาราโอเกะ แหกปากกันไปจนถึงห้วยขาแข้งนั่นแหละ

ถึงแล้ววว~~~!!! >[]<

เดินย่ำต๊อกไปที่อาคารกันต่อ

ข้ามสะพาน

ที่ถือ ๆ กันอยู่นี่ถุงข้าวเที่ยง

มาตั้งป้อมกันก่อนที่อาคารสืบ นาคะเสถียร

หน้าอาคาร พี่สตาฟบอกว่าตรงป้ายมรดกโลกนั่น รูปสี่เหลี่ยมตะแคงด้านในหมายถึงวัฒนธรรม ส่วนพื้นสีดำรอบ ๆ สี่เหลี่ยมหมายถึงธรรมชาติ

กะโหลกช้างข้างอาคาร

หลังจากบรรยายเรื่องห้วยขาแข้งเสร็จก็มีกิจกรรมแก้ง่วง ให้ทายชื่อสัตว์ที่พี่สตาฟนึกอยู่ในใจ โดยให้เราตั้งคำถามเกี่ยวกับสัตว์ตัวนั้น แล้วพี่เขาจะตอบว่า ใช่ หรือ ไม่ใช่ สนุกดีเหมือนกัน

จากนั้นก็ไปที่ห้องข้างใน ดูสไลส์เกี่ยวกับอนุรักษ์ธรรมชาติและสไลส์เกี่ยวกับคุณสืบ นาคะเสถียร

ในห้อง นั่งดูกับพื้นนี่แหละ เพื่อนบางคนก็โงกหลับเหมือนกัน อากาศเย็นน่านอนจะตาย

เสร็จแล้วออกมาข้างนอก พี่สตาฟก็พาไปดูอนุสาวรีย์ของคุณสืบ

เพื่อป่าแม้ชีพก็สละได้ ยอดคนจริง ๆ

พื้นทางเดินหยึก ๆ หยัก ๆ แบบนั้น พี่เล่าว่าทำไว้เพื่อที่จะได้รู้ว่า การอนุรักษ์ธรรมชาตินั้นไม่ได้เรียบง่าย ทางเดินไม่ได้โปรยไปด้วยกลีบกุหลาบ (เพราะต้องเดินกันค่อนข้างระวัง ไม่งั้นตกร่องล้มหน้าทิ่ม) ต้องฟันฝ่าอดทน และบันไดที่เห็นเป็นทางไปบ้านพักของคุณสืบ มี 8 ขั้น เพราะคุณสืบเขามาทำงานได้ 8 เดือนก็ยิงตัวตาย เพื่อจุดประกายให้คนมาสนใจอนุรักษ์ห้วยขาแข้งและอนุรักษ์ธรรมชาติ

เดินไปดูกัน

หน้าบ้าน เพื่อนเขาขึ้นไปถ่ายด้านในด้วย แต่เราไม่ได้ถ่าย

แล้วพี่ก็ปล่อยให้ไปกินข้าว เจอกันอีกทีบ่ายโมง จะพาไปเดินป่า

ทางกลับ

นั่งโจ๊ะข้าวกล่องกันกลางสนาม ข้าวเที่ยงเป็นข้าวผัดกระเพราะไข่ต้ม

กลับมาที่อาคารสืบ นาคะเสถียรอีกครั้ง เพื่อน ๆ เริ่มนอนหลับเอาแรง บางส่วนก็เปิดวงกันอย่างที่เห็น

แค่นี้ก็ยาวแย่ละ จะไปเดินป่ากันอีหรอบไหน เจอกันเอ็นทรีหน้าครับท่าน