Actifed : Do you live in the real world?

แจกของ ในที่สุดก็อัพโหลดสำเร็จ

http://www.4shared.com/file/39711626/dec052d/Option.html

เป็นวิธีหมุนมือเพลง Theme ของฮิบาริ จะได้เล่นกันง่าย ๆ เป็นภาษาญี่ปุ่นแต่ก็มีโน้ตให้ดู น่าจะพอรู้เรื่องในระดับหนึ่ง -w-+d

งานนี้ได้ของมาล่ะ

สร้อยน้องซื้อให้ ตอนแรกกะเอากางเขนออกแล้วห้อยแหวนรุ่นเข้าไป แต่ปรากฏว่าแหวนมันไม่อยู่แล้วนี่สิ (ไม่ได้ทำหาย เหตุผลมันแย่กว่านั้น TT^TT") ก็เลยห้อยกางเขนไปพลาง ๆ ก่อน

คุณแม่บอกว่ามันเหมือนของผู้ชายจัง ไม่เป็นไร เท่ออก - -+
Item ชิ้นนี้ทำให้ Status ความแมน +1 ฮ่า ๆ

แล้วก็

อมยิ้มเราว่าคล้ายของสแปนเนอร์มันดีจัง (วิศวกรมอสกาของแก๊งมิลฟี) เพื่อนซื้อมาถุงเบ้อเริ่มเราก็เลยขอมา 2 ไม้ อมเอง 1 ไม้ อีกไม้เอาไว้ถ่ายรูปเล่น ก่อนที่จะให้น้องเอาไปอม
นี่เราไม่ได้ไปห้างฯ นานจัดหรือเปล่า เพราะเราก็เพิ่งเห็นอมยิ้มแบบนี้เป็นครั้งแรก แบบเป็นซองรีดแบน ๆ แบบนี้น่ะ เพราะทุกทีเห็นแต่แบบอมยิ้มเป็นก้อนกลมเสียบไม้ - -"a

หน้าไม่ให้แต่อยากถ่าย

เราว่าเวลาจะคอส สแปนเนอร์ก็เป็นทางเลือกที่ดีทางหนึ่ง เพราะว่าทรงผมไม่ได้เวอร์อะไร (ติดแค่หัวสีอะไรแค่นั้นแหละ) ชุดก็ชุดหมีธรรมดา ถือประแจมา 1 อัน เขียนลายตรงคอนิดหน่อย แล้วค่อยหาอมยิ้มมาอมก็จบ จะเป็นแบบนี้หรือพวกจุ๊บปาจุ๊บก็ได้ เพราะเห็นมันอมหมดทุกชนิด ท่าทางบ้านใครพ่อแม่ทำงานเกี่ยวกับเครื่องยนต์คงจะหาของได้ง่ายเป็นพิเศษ ฮ่า ๆ

เมื่อวานไปตรวจ GPA...
กิน 3 ชีวฯ อย่างที่คิดไว้จริง ๆ อร๊ากกก~~~!!! =[]="
ได้ 3 วิชาโปรดนี่มันเจ็บกระดองใจแท้ ๆ ...ชี้ช้ำกะหล่ำปลีจริง ๆ TT TT"

แล้วก็ต่อรถคุณแม่เพื่อนไปเยี่ยมโรงเรียนที่เรียนกันสมัยประถม หลังจากไม่ได้ไปเยี่ยมเลยตั้งแต่จบออกไป 6 ปี
ไปกัน 6-7 คน เดินสวัสดีคุณครูกันทุกอาคารเรียน ครูแต่ละคนก็ยิ้มแฉ่งหน้าบานกันตาม ๆ กันเพราะที่ไปกันนี่ติดโควตาคณะดี ๆ มน., มช. กันทั้งนั้น ฮา...

ก็รู้สึกว่าอะไร ๆ ก็เปลี่ยนไปเย้อออ...

คุณครูทุกคนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเด็กรุ่นใหม่สู้พวกรุ่นเก่าอย่างเราไม่ได้ เพราะไม่ค่อยเชื่อฟังอาจารย์ การงานไม่ยอมทำ จะตีเด็กก็ไม่ได้ (ไม่เหมือนสมัยเราเจอมาแล้วทุกรูปแบบ หุ ๆ จะว่าได้ดีเพราะไม้เรียวก็คงใช่) เราก็เห็นด้วยนะ เพราะเด็กโรงเรียนเรารุ่นใหม่ ๆ สอบเข้าโรงเรียนมัธยมของเราไม่ค่อยได้เท่าสมัยก่อนแล้วอะ โดนโรงเรียนอื่นแย่งหมด  แถมคุณครูบอกด้วยว่าเด็ก ๆ รุ่นใหม่เอาแต่คุยโทรศัพท์มือถือ (รุ่นเรามือถืออันเท่ากระติก ไม่มีใครพกกันสักคน)

อาคารเรียนก็ยังเหมือน ๆ เดิม แต่มีสร้างตึกสร้างห้องเพิ่มนิดหน่อย มีหอประชุมเพิ่มเข้ามาซึ่งสมัยเรามันเป็นสนามหญ้าแล้วมีต้นไม้ปลูกกระจายเป็นหย่อม ๆ อยู่เต็มไปหมด ยังจำได้แม่นว่าตอนเด็กลืมเอาสมุดวิชาเกษตรมา ถูกทำโทษโดยการขุดดินปลูกต้นไม้กันที่สวนนี้แหละ แต่ตอนนี้กลายเป็นตึกไปซะแล้ว เสียดายอยู่เหมือนกัน ตอนโน้นเวลาเลิกเรียนแล้วถ้าไม่นั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุด (หนังสือทั่วไปทั้งนั้น หาใช่หนังสือเรียนไม่) ก็จะมาวิ่งเล่นตากแดดกับเพื่อนที่สนามนี้ สนุกมาก
ด้านหลังก็สร้างสนามเทนนิสเพิ่ม โห...อย่างไฮโซ ที่ตรงนี้สมัยเราเป็นสนามเปตอง กีฬาโปรดเรา ฮ่า ๆ เขวี้ยงลูกเหล็กกันอย่างมัน วิชาพละสมัยเด็กเป็นอะไรที่มันสุดยอด ไม่ต้องใช้สมองใด ๆ ทั้งสิ้น วิ่งไปวิ่งมาอย่างเดียว ที่ยังจำได้อีกอย่างก็ตอนทดสอบให้วิ่ง 600 เมตรจากอาคารอเนกประสงค์วิ่งอ้อมห้องสมุดแล้วกลับมาที่เดิม รู้สึกว่าตอนนั้นเหนื่อยมากกก...ถึงมากที่สุด แต่ก็สนุก
แล้วก็เพิ่งรู้ว่าสร้างห้อง gym ไว้กับเขาด้วย! สำหรับวิชาพละโดยเฉพาะ ถ้าเป็นสมัยเราโน่นเลย กลางถนนหน้าอาคารอเนกประสงค์ไม่ก็เวทีในอาคาร ฮ่า ๆ

สหกรณ์เปลี้ยนไป๋อ้า...สมัยเราจะเป็นอาจารย์ขาย ตอนนี้เขาให้ข้างนอกมาขาย แล้วก็มีแต่พวกขนมที่ไม่ค่อยมีประโยชน์ขายเพียบ คุณครูเขาก็พูดให้ฟังเหมือนกันว่าเด็กบางคนก็เอาแต่ซื้อมาม่าใส่น้ำร้อนกินประจำ เฮ้อ...
ที่อาคารอเนกประสงค์เป็นโรงอาหารด้วย อาหารก็เป็นแบบซื้อเอาเหมือนตามศูนย์อาหารที่ห้างฯ ไม่เป็นถาดหลุมเหมือนเราแล้วแฮะ แต่ครูบอกว่าอาหารถาดหลุมมีคุณค่าทางอาหารมากกว่าพวกนี้ตั้งเยอะ อืม...เราว่าถึงจะอร่อยสู้ไม่ได้แต่ก็น่าจะดีกว่าจริง ๆ
แล้วที่เซ็งคือ ร้านขายน้ำกับขายไอศกรีม ราคาเท่าเดิมแต่ว่าปริมาณของมันน้อยลงอย่างแรง ตอนนี้น้ำปั่นแก้วละ 5 บาทแก้วสูงแค่คืบเดียว ดูดไม่กี่อึกก็เรียบ (แก้วเล็กกว่าโรงเรียนมัธยมเราอีก - -") สมัยเราแก้วละ 3 บาทก็อิ่ม แก้วแบบ 5 บาทนี่กินไม่หมดเลยด้วยซ้ำ แล้วก็ไอศกรีมแท่งจิ๊ดเดียว เหมือนอะไร ๆ มันก็ลดลงเป็นขนาดมินิกันหมดแต่ราคายังเท่าแบบขนาดปกติ ห่วย...กินกำไรกันเกินไปหน่อยไหมพวก

เป็นอันสรุปว่า สมัยเก่าถึงเทคโนโลยีหรือเครื่องมืออุปกรณ์อะไรจะสู้สมัยนี้ไม่ได้ แต่เด็กก็มีคุณภาพนะเออ

ยังกับเป็นคนแก่เลยแฮะ ชอบเล่าเรื่องเก่า ๆ -w- หุ ๆ