Judgment Day - Chapter 3 : No reply
posted on 30 Mar 2008 22:13 by accelerando in Writing
อัพฟิคคั่นรายการสักหน่อย
ตอนจบแหล่ว
Chapter 1 : Pray
http://accelerando.exteen.com/20080313/judment-day-chapter-1-pray
Chapter 2 : A real sorrow
http://accelerando.exteen.com/20080323/judment-day-chapter-2-a-real-sorrow
Chapter 3 : No reply
“...อิเอมิลึ” ทันใดนั้นสควอลโลก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกับหันมา
“ทำไมเหรอ” อีกฝ่ายถาม
“...ช่วยพาฉันไปหาแซนซัสที”
“...จะดีเหรอ” ชายวัยกลางคนเปรย
“เออสิวะ! อย่าให้ต้องพูดมากได้ไหม!”
“แม้รู้ว่าทางนั้นจะไม่ตอบอะไรกลับมาเลยนะ...”
ร่างบางชะงักไป
“...เออ ขอร้องล่ะ” เด็กหนุ่มตอบในที่สุด “เพราะเวลาของฉัน...ไม่รู้ว่าจะเหลืออีกเท่าไหร่...”
อิเอมิสึมองไปที่ฝ่ายตรงข้ามด้วยสีหน้าจริงจัง
“...ตกลง”
“ไหวไหม ไอ้หนู...”
ชายร่างสูงถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายเอามือกุมแผลเดินโซซัดโซเซอยู่ข้าง ๆ
“ไม่ต้องมาเห็นใจฉัน!” สควอลโลสวนกลับ
สถานที่ที่เขาและแซนซัสต่อสู้กับรุ่นที่ 9 นั้นกลายเป็นเขตห้ามเข้า แต่ด้วยอิเอมิสึ เด็กหนุ่มจึงสามารถเข้าไปได้
เศษซากอิฐซากปูนถูกเก็บกวาดไปแล้ว รอยเลือดต่าง ๆ ที่พื้นหินก็หายไป แต่เสาที่ถูกไฟของทั้งแซนซัสและรุ่นที่ 9 ถล่มจนพังยับนั้นถูกปล่อยเอาไว้
“เอ้า...ถึงแล้ว”
เสียงของอิเอมิสึทำให้ร่างเล็กเลิกก้มหน้ามองพื้นและเงยหน้าขึ้นมา
ด้านหน้าของเขามีกล่องสี่เหลี่ยมขนาดยักษ์ที่ทำจากเหล็กกล้าหนาเป็นนิ้ว มีโซ่เส้นโตล่ามพันไปทั้งกล่องชนิดที่ว่าสิ่งที่ถูกขังอยู่ภายในไม่มีวันออกมาได้ และมีน้ำแข็งเคลือบอยู่ทั้งที่กล่องและบริเวณรอบ ๆ นั้น
“ซะ...แซนซัส...อยู่ในนี้เหรอ” สควอลโลตกตะลึงจนแทบพูดไม่ออก
“อืม...อย่าไปจับที่เหล็กนั่นล่ะ ความเย็นจะทำให้ผิวของนายไหม้” ร่างสูงกล่าว แล้วเดินห่างออกมา “จะพูดจะทำอะไรก็เชิญตามสบาย ฉันไม่ชอบฟังเรื่องของชาวบ้านเท่าไหร่...เสร็จเมื่อไหร่ก็บอกละกัน”
อิเอมิสึเดินควงปืนออกไปยืนอยู่ห่าง ๆ
เด็กหนุ่มเดินเข้าไปใกล้กล่องนั่น เขารู้สึกเย็นจนต้องเอามือกอดอก
“...แซนซัส...” เขาเอ่ยเบา ๆ สายตาทอดไปที่กล่องเหล็กด้านหน้า
“มาพูดตอนนี้คงสายไปแล้วล่ะ แต่ว่าฉันก็ขอพูดเป็นครั้งสุดท้ายสักหน่อย...นายจะได้ยินหรือไม่ก็ช่าง...
ฉันขอโทษ...
อย่างนายคงไม่ยกโทษให้ฉัน...แต่ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอก
ถ้าฉันสามารถเรียกสายฝนเพื่อที่จะละลายและชำระล้างความเจ็บปวดของนายได้...ฉันคงทำไปแล้ว
เมื่อฉันหลับตาลงและมองชีวิตที่ผ่านมาทั้งหมด สิ่งเดียวที่ฉันมองเห็นก็คือนาย...แซนซัส
ตลอดเวลา นายเป็นคนนำทางฉัน ทำให้ฉันได้รู้เห็นสิ่งต่าง ๆ และยืนอยู่ข้างฉันเสมอ...
...ขอบคุณมาก...ขอบคุณจริง ๆ”
ไม่ว่าจะเรียกอย่างไร ฝ่ายตรงข้ามก็ไม่มีคำตอบกลับมา
เด็กหนุ่มก้มหน้าลง ขอบตาร้อนผ่าว
เจ็บปวดเหลือเกิน...
“นายมีความหมายสำหรับฉันมาก...”
และไม่มีคำตอบกลับมา
ไม่มีคำตอบกลับมา...
“นายไม่รู้หรอก...ว่านายมีความหมายสำหรับฉัน...มากขนาดไหน...”
น้ำเสียงนั้นแหบพร่าสั่นระรัว
“ฉันควรทำยังไงต่อไปดี...ถึงฉันจะมีชีวิตอยู่ แต่นายก็ไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้วนี่...
แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ ในเมื่อต้องอยู่ในโลกที่ไม่มีนาย
ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่กับความทรงจำแบบนั้น...”
ภาพเหตุการณ์ทุกฉากทุกตอนย้อนกลับมาอีกครั้ง
กลิ่นเลือด กลิ่นควันไฟ
สภาพโถงอาคารที่ลุกเป็นเพลิงดุจนรกโลกันต์
ความเจ็บปวดทรมาน ความหวาดกลัว...
“ฉันควรทำยังไงดี...”
ความเศร้า ความสิ้นหวัง เพิ่มพูนขึ้นทุกที ๆ
อิเอมิสึอยู่ตรงนั้นไง...หาเรื่องให้เขาเป่าหัวซะ ก็จะได้ไปหานายแล้ว...
ทุกอย่างก็จะได้จบ ๆ สักที...
จบ ๆ ไปซะ...
ในตอนนั้นเอง ภาพของชายหนุ่มผมสั้นสีดำผุดขึ้นมา
ภาพที่เขาใช้มือสาก ๆ กุมไหล่ของเด็กหนุ่มเอาไว้
ดวงตาสีเลือดคู่นั้น...
...‘รออยู่ตรงนี้นะ’...
สควอลโลเบิกตากว้างแล้วเงยหน้าขึ้น
“เสร็จแล้วเหรอ” อิเอมิสึทักเมื่อเห็นร่างบางเดินมาหา
“เออ” เด็กหนุ่มตอบสั้น ๆ “การไต่สวนจะมีขึ้นเมื่อไหร่”
“โห...จู่ ๆ ก็ถามเป็นงานเป็นการขึ้นแฮะ” ร่างสูงเอ่ย “ก็เมื่อไหร่ที่นายเลิกเดินไปมือกุมแผลไปนั่นแหละ ก็คงอีกไม่กี่วัน...ทำไมรึ”
“เปล่า” อีกฝ่ายตอบ “ฉันก็แค่คิดว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันต้องอยู่รอดให้ได้ ก็แค่นั้นแหละ”
“เหรอ...” ผู้ดูแลนอกแก๊งพยักหน้าเบา ๆ
ร่างบางหันไปมองที่กล่องโลหะด้านหลังอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าเดินตามอิเอมิสึกลับออกไปข้างนอก
...ฉันต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป
...เรื่องราวทั้งหมด ไม่ว่าเรื่องของนาย เรื่องของแก๊งวองโกเล ฉันจะสืบให้รู้หมดทุกอย่างให้ได้
...ต้องมีวิธีที่ทำให้นายตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
...ไม่ว่าจะต้องใช้เวลาเท่าไหร่ จะต้องเจ็บปวดสักแค่ไหน
...ฉันจะไม่หนี จะอยู่ที่แห่งนี้ต่อไป
...จะต้องมีสักวันแน่ ๆ ที่นายคิดว่าโชคดีที่ได้ฉันเป็นพวกเดียวกัน
...จนกว่าแผนการของเราจะสำเร็จ
...จะรอนายอยู่ตรงนี้นะ แซนซัส
Fin
__________
จบอยู่แค่นี้แหละ เราไม่ถนัดฟิคยาวอะ
ขอขอบคุณที่ตามอ่านกันจนจบนะจ๊ะ
รักคนอ่าน จุ๊บ ๆ ^3^/
ตอนจบแหล่ว
Chapter 1 : Pray
http://accelerando.exteen.com/20080313/judment-day-chapter-1-pray
Chapter 2 : A real sorrow
http://accelerando.exteen.com/20080323/judment-day-chapter-2-a-real-sorrow
Chapter 3 : No reply
“...อิเอมิลึ” ทันใดนั้นสควอลโลก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกับหันมา
“ทำไมเหรอ” อีกฝ่ายถาม
“...ช่วยพาฉันไปหาแซนซัสที”
“...จะดีเหรอ” ชายวัยกลางคนเปรย
“เออสิวะ! อย่าให้ต้องพูดมากได้ไหม!”
“แม้รู้ว่าทางนั้นจะไม่ตอบอะไรกลับมาเลยนะ...”
ร่างบางชะงักไป
“...เออ ขอร้องล่ะ” เด็กหนุ่มตอบในที่สุด “เพราะเวลาของฉัน...ไม่รู้ว่าจะเหลืออีกเท่าไหร่...”
อิเอมิสึมองไปที่ฝ่ายตรงข้ามด้วยสีหน้าจริงจัง
“...ตกลง”
“ไหวไหม ไอ้หนู...”
ชายร่างสูงถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายเอามือกุมแผลเดินโซซัดโซเซอยู่ข้าง ๆ
“ไม่ต้องมาเห็นใจฉัน!” สควอลโลสวนกลับ
สถานที่ที่เขาและแซนซัสต่อสู้กับรุ่นที่ 9 นั้นกลายเป็นเขตห้ามเข้า แต่ด้วยอิเอมิสึ เด็กหนุ่มจึงสามารถเข้าไปได้
เศษซากอิฐซากปูนถูกเก็บกวาดไปแล้ว รอยเลือดต่าง ๆ ที่พื้นหินก็หายไป แต่เสาที่ถูกไฟของทั้งแซนซัสและรุ่นที่ 9 ถล่มจนพังยับนั้นถูกปล่อยเอาไว้
“เอ้า...ถึงแล้ว”
เสียงของอิเอมิสึทำให้ร่างเล็กเลิกก้มหน้ามองพื้นและเงยหน้าขึ้นมา
ด้านหน้าของเขามีกล่องสี่เหลี่ยมขนาดยักษ์ที่ทำจากเหล็กกล้าหนาเป็นนิ้ว มีโซ่เส้นโตล่ามพันไปทั้งกล่องชนิดที่ว่าสิ่งที่ถูกขังอยู่ภายในไม่มีวันออกมาได้ และมีน้ำแข็งเคลือบอยู่ทั้งที่กล่องและบริเวณรอบ ๆ นั้น
“ซะ...แซนซัส...อยู่ในนี้เหรอ” สควอลโลตกตะลึงจนแทบพูดไม่ออก
“อืม...อย่าไปจับที่เหล็กนั่นล่ะ ความเย็นจะทำให้ผิวของนายไหม้” ร่างสูงกล่าว แล้วเดินห่างออกมา “จะพูดจะทำอะไรก็เชิญตามสบาย ฉันไม่ชอบฟังเรื่องของชาวบ้านเท่าไหร่...เสร็จเมื่อไหร่ก็บอกละกัน”
อิเอมิสึเดินควงปืนออกไปยืนอยู่ห่าง ๆ
เด็กหนุ่มเดินเข้าไปใกล้กล่องนั่น เขารู้สึกเย็นจนต้องเอามือกอดอก
“...แซนซัส...” เขาเอ่ยเบา ๆ สายตาทอดไปที่กล่องเหล็กด้านหน้า
“มาพูดตอนนี้คงสายไปแล้วล่ะ แต่ว่าฉันก็ขอพูดเป็นครั้งสุดท้ายสักหน่อย...นายจะได้ยินหรือไม่ก็ช่าง...
ฉันขอโทษ...
อย่างนายคงไม่ยกโทษให้ฉัน...แต่ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอก
ถ้าฉันสามารถเรียกสายฝนเพื่อที่จะละลายและชำระล้างความเจ็บปวดของนายได้...ฉันคงทำไปแล้ว
เมื่อฉันหลับตาลงและมองชีวิตที่ผ่านมาทั้งหมด สิ่งเดียวที่ฉันมองเห็นก็คือนาย...แซนซัส
ตลอดเวลา นายเป็นคนนำทางฉัน ทำให้ฉันได้รู้เห็นสิ่งต่าง ๆ และยืนอยู่ข้างฉันเสมอ...
...ขอบคุณมาก...ขอบคุณจริง ๆ”
ไม่ว่าจะเรียกอย่างไร ฝ่ายตรงข้ามก็ไม่มีคำตอบกลับมา
เด็กหนุ่มก้มหน้าลง ขอบตาร้อนผ่าว
เจ็บปวดเหลือเกิน...
“นายมีความหมายสำหรับฉันมาก...”
และไม่มีคำตอบกลับมา
ไม่มีคำตอบกลับมา...
“นายไม่รู้หรอก...ว่านายมีความหมายสำหรับฉัน...มากขนาดไหน...”
น้ำเสียงนั้นแหบพร่าสั่นระรัว
“ฉันควรทำยังไงต่อไปดี...ถึงฉันจะมีชีวิตอยู่ แต่นายก็ไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้วนี่...
แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ ในเมื่อต้องอยู่ในโลกที่ไม่มีนาย
ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่กับความทรงจำแบบนั้น...”
ภาพเหตุการณ์ทุกฉากทุกตอนย้อนกลับมาอีกครั้ง
กลิ่นเลือด กลิ่นควันไฟ
สภาพโถงอาคารที่ลุกเป็นเพลิงดุจนรกโลกันต์
ความเจ็บปวดทรมาน ความหวาดกลัว...
“ฉันควรทำยังไงดี...”
ความเศร้า ความสิ้นหวัง เพิ่มพูนขึ้นทุกที ๆ
อิเอมิสึอยู่ตรงนั้นไง...หาเรื่องให้เขาเป่าหัวซะ ก็จะได้ไปหานายแล้ว...
ทุกอย่างก็จะได้จบ ๆ สักที...
จบ ๆ ไปซะ...
ในตอนนั้นเอง ภาพของชายหนุ่มผมสั้นสีดำผุดขึ้นมา
ภาพที่เขาใช้มือสาก ๆ กุมไหล่ของเด็กหนุ่มเอาไว้
ดวงตาสีเลือดคู่นั้น...
...‘รออยู่ตรงนี้นะ’...
สควอลโลเบิกตากว้างแล้วเงยหน้าขึ้น
“เสร็จแล้วเหรอ” อิเอมิสึทักเมื่อเห็นร่างบางเดินมาหา
“เออ” เด็กหนุ่มตอบสั้น ๆ “การไต่สวนจะมีขึ้นเมื่อไหร่”
“โห...จู่ ๆ ก็ถามเป็นงานเป็นการขึ้นแฮะ” ร่างสูงเอ่ย “ก็เมื่อไหร่ที่นายเลิกเดินไปมือกุมแผลไปนั่นแหละ ก็คงอีกไม่กี่วัน...ทำไมรึ”
“เปล่า” อีกฝ่ายตอบ “ฉันก็แค่คิดว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันต้องอยู่รอดให้ได้ ก็แค่นั้นแหละ”
“เหรอ...” ผู้ดูแลนอกแก๊งพยักหน้าเบา ๆ
ร่างบางหันไปมองที่กล่องโลหะด้านหลังอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าเดินตามอิเอมิสึกลับออกไปข้างนอก
...ฉันต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป
...เรื่องราวทั้งหมด ไม่ว่าเรื่องของนาย เรื่องของแก๊งวองโกเล ฉันจะสืบให้รู้หมดทุกอย่างให้ได้
...ต้องมีวิธีที่ทำให้นายตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
...ไม่ว่าจะต้องใช้เวลาเท่าไหร่ จะต้องเจ็บปวดสักแค่ไหน
...ฉันจะไม่หนี จะอยู่ที่แห่งนี้ต่อไป
...จะต้องมีสักวันแน่ ๆ ที่นายคิดว่าโชคดีที่ได้ฉันเป็นพวกเดียวกัน
...จนกว่าแผนการของเราจะสำเร็จ
...จะรอนายอยู่ตรงนี้นะ แซนซัส
Fin
__________
จบอยู่แค่นี้แหละ เราไม่ถนัดฟิคยาวอะ
ขอขอบคุณที่ตามอ่านกันจนจบนะจ๊ะ
รักคนอ่าน จุ๊บ ๆ ^3^/
*กรี๊ดบล๊อกแตก*
พระเจ้า!!! XS สุดยอดดดดดด!!!!
อ่านแล้วเศร้ามากเลยค่ะ โฮววววววววววววววว
ตอนที่สคอวโล่พูดกับแซนซัสอะ แต่ละคำ
"...‘รออยู่ตรงนี้นะ’..."
^
^
เอ้าไป100แต้มมมเลยยยยย
#1 By K@De_alchemist on 2008-03-31 00:58