Accelerando

เดือนเมษายนคราวนี้อย่างหนาว ต้องใส่เสื้อหนา ๆ นอน...

 

เปล่า ไม่ได้ประชดใด ๆ ทั้งสิ้น

 

 

เพราะเราไม่ได้อยู่เมืองไทยน่ะสิ ฮะฮิ้ววว~~~!!

 

 

ตอนนี้เราอยู่ออสเตรเลีย ใช้คอมฯ ของมหาลัยเล่นอยู่ เพราะโน้ตบุคเราเจ้าหน้าที่หมดปัญญาลงโปรแกรมให้มันใช้ไวร์เลสของม.ได้

ภารกิจก็คือ มาเรียนภาษาอังกฤษเป็นเวลา 5 อาทิตย์ที่มหาวิทยาลัย Southern Cross  แถมต้องขยันอีก เพราะต้องเอาเกรดจากที่นี่ไปใช้ที่เมืองไทย...โถชีวิต - -“

มาเรียนนี่ออกแนวมัดมือชกเล็กน้อย ทางมหาวิทยาลัยนเรศวรจับ ๆ เราไปสัมภาษณ์แล้วก็ส่งมาเรียน มีเพื่อนผู้ร่วมชะตากรรมอีก 23 ชีวิต รวม ๆ แล้วก็มีคนไทย 24 คน สนุกสนานครื้นเครงกันเหลือเกิน =w=” (รู้อย่างนี้ ใครอยากไปฝึกภาษาเมืองนอกฟรี ๆ ไม่ต้องเสียสักแดง 1 เดือนละก็ มาเป็นเด็กโควตามน. กันเสียดี ๆ)

 

ว่าแล้วก็ให้รูปเล่าเรื่อง

 

บรรยากาศ ณ สนามบินสุวรรณภูมิเวลาเกือบ ๆ 6 โมง ตรงสายการบินไทยคนอย่างเยอะ

 

ไปแลกเงิน เอาไป 800 เหรียญออสเตรเลีย ก็คงอยู่รอดแหละ เพราะอาหารให้โฮสต์เลี้ยง 3 มื้อ

 

มีพี่สตาฟไปส่ง 1 คน ก็เดิน ๆ ทำ ๆ ตามพี่เขาไป แต่เราชอบมีปัญหาตรงจุดตรวจ เขาลากไม้ทีดังปี๊ดทั้งตัว กระดุมเอย หัวเข็มขัดเอย ฯลฯ เหล็กทั้งนั้น - -" แต่ก็ขึ้นเครื่องสำเร็จจนได้

 

นั่งอยู่แถว B ก็เกือบ ๆ ติดหน้าต่าง พอจะชะเง้อไปถ่ายได้ นั่งตรงแถวปีกเครื่องบินซะงั้น มองอะไรไม่ค่อยถนัดเท่าไร

 

ฟ้าสวย เมฆงาม เล่นมุข 1827 กันต่อ ฮ่า ๆ

 

พระอาทิตย์เกือบตก

 

พระอาทิตย์ตกแล้ว

 

จะเห็นได้ว่าถ่ายหน้าต่างอย่างบ่อย ก็คนมันเห่อนี่นา เพิ่งได้นั่งเครื่องบินเป็นครั้งแรก

 

อาหารก็โอเค ก็นั่งดูหนังฟังเพลงเล่นเกมรอเวลาไป เพราะเครื่องต้องไปลงที่ซิดนีย์ก่อน แล้วค่อยขึ้นไปบริสเบน เราต้องไปลงที่นั่นน่ะ

เปิด ๆ ฟังเพลงแล้วสะดุ้ง มีอัลบัมเพลง FMA ด้วยล่ะ

 

พอเครื่องไปจอดที่ซิดนีย์ก็เจอตรวจของรอบ 2 คราวนี้อะไรเป็นเหล็กต้องถอดหมด ชนิดเราต้องถอดเข็มขัดใส่ตะกร้าเข้าเครื่องสแกนไปด้วย ตรวจเข้มสุดยอด จากนั้นก็ไปขึ้นเครื่องเดิม ไปบริสเบนกันต่อ

พอลงที่บริสเบน ครั้งนี้จะตรวจไม่ค่อยเข้มเท่าแล้ว แต่ว่ากว่าผ่านตรงด่านตรวจคนเข้าเมืองไปได้นี่อย่างนาน เพราะว่าคนเยอะมากผิดความคาดหมาย กว่าจะเสร็จทีละคน ๆ นั่งรอรวมพลกันไปเถ้อออ...

กว่าจะครบ ตอนนั้นเวลาที่ออสเตรเลียมันตี 1 กว่าเข้าไปแล้ว มีสตาฟจากมหาวิทยาลัยมารับ นั่งรถรับส่งไปที่โรงแรม Back pack กันก่อน โดยลุงคนขับซิ่งสุดยอด โค้งกี่โค้งไม่มีเบรกเหยียบมิดไม่เคยต่ำกว่า 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

ไปถึงโรงแรม ก็ตกลงนอนห้องละ 4 คน แล้วก็ได้รับชิพสำหรับแลกข้าวเช้าพรุ่งนี้คนละ 1 อัน

นอนชั้น 2 แน่นอน ไม่มีลิฟต์... กว่าจะกระเตงกระเป๋าเดินทางที่น้ำหนักเหยียบ ๆ 20 กิโลกรัมขึ้นไปได้นี่เกือบตาย - -"

ตอนเช้า ที่ระเบียงห้อง

 

สภาพของ ตอนแรกห้องนี่อย่างกับโดนระเบิดลง นี่เก็บกันไปเยอะแล้ว

 

มีเตียง 2 ชั้น 2 เตียง ผ้าปูเตียงสีน้ำเงินเข้มถอดกันไปแล้ว (เจ้าหน้าที่เขาบอกให้ถอดไปใส่ตะกร้าซัก) ตรงนี้เตียงเรา นอนชั้นบน ไร้ซึ่งบันได ก็ปีน ๆ มันตรงปลายเตียงเอา ทุลักทุเลอยู่เหมือนกัน

 

จากนั้นก็กระเตงของลงมาอีกที ง่ายหน่อยเพราะใช้แรงดึงดูดของโลกช่วย เหอ ๆ ลากกระเป๋าลงบันไดดังโครม ๆ

 

ที่กินข้าว

 

อาหารเช้าเป็นแบบบุฟเฟต์ เอาเหรียญแลกแล้วอยากกินอะไรก็กิน

เรากินซีเรียลใส่นม ลองเลือกแบบแปลก ๆ มากินดู ให้ความรู้สึกเหมือนกับกำลังกินอาหารนก ฮ่า ๆ

มีขนมปังปิ้ง เห็นครีมสีดำ ๆ หน้าตาแปลก ๆ อยู่ในกระปุก ดูยังไงก็ไม่ใช่ช็อกโกแล็ตแน่ ๆ เขียนข้างขวดว่าเป็นยีสต์อะไรสักอย่าง อยากลองของเลยเอามาทาที่ขนมปังบาง ๆ พอเข้าปากเท่านั้นแหละ อูยยย...ทั้งเค็มทั้งขม พยายามกล้ำกลืนฝืนกินจนหมด จะจำไว้ว่าของแบบนี้เรากินไม่ได้ =w="

จากนั้นก็กินผลไม้กับนม สับปะรดออสเตรเลียอย่างเปรี้ยวเลย...มุคุโร่ ขนาดมาไกลถึงนี่ก็ยังเปรี้ยวแรดไม่เปลี่ยน อาจจะเปรี้ยวกว่าด้วยซ้ำ = ="

แล้วก็เดินถ่ายรูปอีกหน่อย

 

ขนาดโรงแรม Back pack ยังมีสระน้ำกับสนามเทนนิส อย่างหรู เมืองไทยนี่อย่าหวังซะให้ยาก

 

รายการบอกเวลาเปิด-ปิดครัว น่ารักดี

 

จากนั้นก็ขึ้นรถโลด คันเดิมคนขับเดิม เหอ ๆ

จากบริสเบนกว่าจะไปถึงเมืองที่เราต้องไปเรียนคือ ลิสมอร์ ใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง

ถ่ายรูปจากกระจกรถไปพลาง ๆ

 

 

ท้องฟ้ามีเพียงเมฆเท่านั้น...เล่นคู่นี้อีกแล้ว เหอ ๆ ก็มันไม่มีอย่างอื่นนี่หว่า

 

 

 

 

 

เอ้อ ระหว่างทาง เจอทะเบียนที่มีตัวเลข แล้วก็มีอักษร BSD โอววว...ยังตามมาถึงนี่ เสียดายรถคันนั้นซิ่งอย่างไว ถ่ายไม่ทัน

 

จอดปั๊มแวะเติมน้ำมัน ที่นี่บริการตัวเอง ไม่มีเด็กปั๊มเหมือนเมืองไทย

 

มิเตอร์

 

ขับกันต่อไป แล้วคุณลุงก็จอดรถให้แวะเข้าห้องน้ำกันที่ Gold Cost ก็คว้ากล้องไปถ่ายกันอีกรอบ

 

คลื่นลมค่อนข้างแรง

 

 

ไม่มีร่มสักคัน เราว่าดีออก ไม่บังวิวดี

 

 

เมืองริมหาดเขาทำสวยจัง

 

ริมหาดมีที่ให้นวดด้วย

 

พอขึ้นรถอีกทีคราวนี้ก็หมดแรงคึก หลับตลอดทาง

ตื่นมาอีกที ก็อยู่ลิสมอร์แล้ว

 

ตอนเกือบถึง

 

ตอนนั้นฝนตก ถ่ายรูปไม่ได้ ไอน้ำเกาะทั้งกระจกเลย

พอมาถึงมหาวิทยาลัย ก็มีเจ้าหน้าที่มารับ พาไปที่ตึกเรียนกัน

 

ถ่ายจากระเบียง ฝนตกแฉะไปหมด ต้นไม้เยอะสุดยอดยังกับอยู่กลางป่า

 

เข้าไปในตึก ได้พักแป๊บเดียวก็ทำข้อสอบวัดระดับ (อันที่จริงมันก็แค่ข้อสอบก่อนเรียนแหละ) แล้วก็กินข้าวเที่ยง

มีอาหารไทยให้กินด้วยเว้ยเฮ้ย!! >[]<d เป็นข้าวราดแกงแบบต่าง ๆ ใส่กล่อง แต่ทุกกล่องดูหน้าตาแล้วใส่กะทิอย่างเลี่ยนทุกอย่าง เราก็เลือกกินอันที่ไม่เผ็ดสิ น่าจะเป็นข้าวแกงเขียวหวานไก่มั้ง มันเขียนอะไรไก่ ๆ เขียว ๆ นี่แหละ

อยากจะบอกว่าแตงกวาออสเตรเลียอร่อยสู้เมืองไทยไม่ได้ แตงกว่าที่นี่มันเหมือนเป็นลูกผสมระหว่างแตงกวากับมะเขือชอบกล นิ่ม ๆ ไม่กรอบเท่าไหร่

 

 

มาแค่นี้ก่อน เจอกันใหม่เอ็นทรีหน้า