excursion! 1.0

posted on 16 Apr 2008 12:27 by accelerando in Diary

ไหน...ใครบอกว่าอากาศมันจะหนาวขึ้นเรื่อย ๆ ฟะ
ช่วงนี้ เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย Season Change สุด ๆ
ตอนเช้าหนาว กลางวันร้อน กลางคืนหนาวใหม่
อุณหภูมในร่มกับกลางแดดต่างกันอย่างเห็นได้ชัด แดดแรงร้อนเปรี้ยงมาก ๆ
ที่เขาบอกว่าออสเตรเลียมีรูโหว่โอโซนเราเชื่อแล้วแหละ

ช่วงนี้หมดเงินไปกับบรรดาหนังสือวาดรูปเยอะพอสมควร เป็นโรคแพ้หนังสือพวกนี้ เห็นแล้วหน้ามืดต้องควักเงินจ่ายทุกที
ยอมอดขนม งดกินอาหารไทย ( กล่องละ 7.5 เหรียญ =[]=") เพื่อมาซื้อหนังสือนี่แหละ
ต้องซื้อครีมกันแดดกับแว่นดำเพิ่มอีก ดันไม่ได้เอาไป แล้วแดดก็แรงกว่าบ้านเราหลายสิบเท่า
ครีม 5 เหรียญ แว่น 20 เหรียญ แบบว่าบอกคนขายขอถูก ๆ แล้วป้าเขาก็ชี้ให้ดูล็อกที่ถูกสุดในร้านแล้ว แต่ก็รู้สึกว่าแพงอยู่ดี (มีถูกกว่านี้เหมือนกัน แต่เป็นของสำหรับเด็ก ใส่ไม่ได้ เล็กเกิน - -")

ไปทัศนศึกษากันมา ก็นึก ๆ อยู่ว่านี่ตูมาเรียนหรือมาเที่ยวฟะ... =w="

ตื่นเช้าเหมือนปกติ ไปรอกันที่ป้ายรถเมล์

ที่ป้ายรถเมล์ที่มหาวิทยาลัย น่ารักดี มีหลังคาแล้วกำแพงเป็นหิน ที่หินแต่ละก้อนก็มีชื่อเขียน ๆ เอาไว้เพียบ มันก็เหมือนคนไทย ๆ เรานี่แหละ จารึกชื่อกันไว้บาน

ถ่ายจากป้ายรถเมล์

จากนั้นอาจารย์เจ้าของโครงการเรียนภาษาอังกฤษ อาจารย์คริส กาลิก เขาก็ขับรถเมล์คันเล็ก ๆ มารับเลย อาจารย์เขาจะเป็นคนขับรถพาทัวร์เอง แล้วอาจารย์จินนีกับอาจารย์คาเรนจะขับรถตามไป เพราะที่ไม่พอ

เขาบอกว่ากฏหมายออสเตรเลีย ในรถมีกี่ที่นั่งก็ต้องนั่งเท่านั้นคน ห้ามอัดซ้อนเกินที่นั่ง
จะว่าดีก็ไม่เชิงแฮะ งี้ถ้าบ้านคนเยอะ ๆ มิต้องซื้อรถกันแย่เหรอ อืม...แต่ว่ารถเมืองนอกมันก็ถูกนะ พวกผลิตในประเทศ ไม่เสียค่าภาษีดี

แล้วก็ออกเดินทางกัน

ท้องฟ้าแจ่มใส ฝนไม่ตก แทบจะฉลองกันเลย เพราะว่ามาช่วงแรกฝนตกได้ตกดีตกทุกวัน

สภาพภายในรถเมล์ นั่งกันสบายดี แต่เอนเบาะไม่ได้ (ไม่ใช่รถทัวร์นี่หว่า จะได้เอนเบาะ)

เมืองเขาน่ารักดีนะ ต้นไม้เพียบ

โบสถ์กับเด็ก ๆ

ขับลอดทางรถไฟเก่า ไม่น่าจะใช้แล้วนะ

ออกมาแถวนี้จะเป็นไร่ปลูกผลไม้เสียส่วนใหญ่

ในที่สุดก็ถึงจนได้! >w<

โรงเรียนดูนูน (ชื่อฟังน่ารักจัง) เป็นโรงเรียนเด็กประถมเล็ก ๆ มีเด็กไม่มาก คุณครูมีอยู่ไม่กี่คน บางทีเวลาเรียนก็เรียนรวมชั้นกัน

มีคุณครูใหญ่ออกมาต้อนรับ แล้วก็พาพวกพี่ ๆ ไปหาเด็ก ๆ ในห้อง คุณครูก็บอกเด็กว่าอยากคุยกับพี่คนไหนก็ไปคุยได้เลย แล้วก็พาพี่ไปเดินเล่นด้วยก็ได้ ก็เลยจะจับคู่กับเด็กนั่งคุยกัน

เราคุยกับเด็กโตหน่อย ชื่อเมียร์

มัดผมจุก 2 ข้าง น่ารักมาก เกิดอารมณ์เป็นนางงามรักเด็กขึ้นมาทันที

แล้วก็ให้น้องพาเดินเล่นแถวโรงเรียน

เดินออกมาเสียไกลลิบแล้วถ่าย ทางซ้ายเป็นตึกเรียนของพวกเด็กอายุน้อย ๆ ส่วนทางขวาน่าจะเป็นของเด็กโตขึ้นมา

เครื่องเล่น มีต้นกล้วยเป็นฉากหลังล่ะ

ที่นี่เขาจะให้เด็กปลูกต้นไม้เป็นต้นของตัวเอง แล้วก็คอยมาดูแลกัน นี่เป็นต้นไม้ของน้องเมียร์กับเพื่อนน้องเขา เพราะว่าตอนวันปลูกน้องเขาไม่อยู่พอดี เลยใช้ต้นเดียวกันกับเพื่อน

ตรงนี้เคยเป็นอาคารเรียนมาก่อน แต่โดนพายุถล่มราบ น้องบอกว่าโชคดีที่ตอนนั้นไม่มีใครใช้อาคารนี้พอดี

จากนั้นน้องก็พาไปดูที่ห้องดนตรี จะมีเครื่องดนตรีน่ารัก ๆ แปลก ๆ สำหรับพวกเด็ก ๆ เต็มไปหมด

น้องเขาเรียกว่า marimba ตอนแรกที่น้องพูดถึงเราก็นึกไว้เสียหรูเชียว อ่านโนดาเมะมากไปหน่อย จริง ๆ มันก็แค่ระนาดไม้เท่านั้นเองแหละ

แล้วก็ถึงเวลาน้อง ๆ จะจัดการแสดงให้พวกพี่ ๆ คนไทยดูกัน ก็ให้ไปนั่งที่ใต้ถุนอาคาร

เด็ก ๆ น่ารักมาก ให้ตายเถอะโรบิน...อารมณ์โชตะพุ่งพล่าน

น้องเมียร์เป็นพิธีกรของงานด้วย น้องพูดเก่งดูเป็นทางการ อนาคตไกลนะเนี่ย เก่งแต่เล็ก ๆ อย่างนี้ >w<d

อาจารย์เขาก็มาช่วยคุมช่วยจัดแถวเด็ก ๆ ที่นี่เขามีวิธีทำให้เด็กหยุดคุยแล้วสนใจคนที่พูดหน้าเวที เช่น ใช้วิธีให้ทุกคนยกมือ หรือปรบมือพร้อม ๆ กัน ตอนเข้าค่ายเราก็เจอวิธีนี้ออกบ่อย ได้ผลชะงัดนักแล

เข้าแถวกันเสร็จเสียที

น้องเมียร์จะร้องเพลงด้วย

เริ่มด้วยร้องเพลงชาติ จากนั้นก็ร้องเพลงเด็ก ๆ น่ารัก ๆ ไป มีออกท่าทางประกอบบ้าง แล้วแต่ความกล้าหน้าด้านของแต่ละคน

ร้องเพลงเสร็จก็มีแสดงดนตรี เป็นเครื่องดนตรีที่ทำกันเอง แปลก ๆ แนวสะใจ แต่มันก็ออกมาเป็นเพลงดี

และแล้ว ก็ถึงเวลาพี่คนไทยหาอะไรมาโชว์น้อง ๆ ก็ออกไปเต้นบ้าบอคอแตกร้องเพลงเชียร์ของมหาวิทยาลัย หน้าหนาเป็นนิ้วแทบทุกคนเพราะฉะนั้นเต้นกันชนิดไม่มีกั๊ก ตอนแรกก็ร้องเพลงชาติไทยให้น้องฟัง ต่อด้วยเพลงช้าง แล้วก็พวกเพลงเชียร์

แล้วมีแสดงดนตรีกันต่อ แต่ย้ายสถานที่ไปห้องดนตรี ใช้เจ้ามาริมบานั่นน่ะแหละ จะแบ่งกันเล่นว่า คนไหนเล่นเสียงสูง-ต่ำ เล่นทำนอง-เมโลดี เห็นแล้วนึกถึงตอนเรียนดนตรีตอนม.ต้นจังแฮะ แบ่งอย่างนี้เหมือนกัน

ถ่ายน้องเมียร์บ่อยจังฟ่ะ...ฮ่า ๆ