Accelerando

เครดิตโครงการ http://cubicschool.exteen.com/

edit เพิ่มเติม
ทำลิงค์ไปการบ้าน 1A เรียบร้อย
หน้าเปิดเพิ่มรายละเอียดนิดหน่อย
รูปไผ่ วาดใหม่โลดเพราะแก้ลำบาก + ไม่ค่อยปลื้มภาพเดิม
ทำตัวอักษรหนาตรงความรู้สึกของพุด



 มาส่งการบ้านที่ 2 ค่ะ


คุณผอ. พูดในเอนทรี่กีฬาสีว่า

“ดังนั้น ควรเขียนเรื่องราวก่อนการแข่ง ภายในวันที่ 16 เพื่อไม่ให้เกิดการดีเลย์ทางเนื้อเรื่องครับ”


และเราเปิดเทอมวันจันทร์ ต้องกลับไปนอนหอที่ไม่มีเครื่องสแกนและมีแค่อินเตอร์เน็ตเน่า ๆ ยันวันพฤหัสบดีกว่าจะได้แวบกลับมา ซึ่งถ้าจะปั่นการบ้าน 2A ก่อนแล้วค่อยต่อด้วยการบ้านกีฬาสีล่ะก็เลยวันที่ 16 แหงแซะ อดเล่นกันพอดี
ด้วยความอยากแจม จึงต้องขอใช้การ์ดเวทมนต์ Fusion การบ้าน 2A กับการบ้านกีฬาสีให้กลายเป็นการบ้านเดียว (คิดไปได้... = =") จะออกมาถูกใจคนอ่านหรือเปล่าก็ไม่รู้

ก็คงกล่าวถึงนักเรียนไม่ครบ 48 คนอะนะ จากงานถ่ายรูป 10 คนแรก ก็จะทำอีก 14 คน รวมเป็น 24 คน ครึ่งหนึ่งพอดี ที่ยังไม่ได้กล่าวถึงก็จะเอาไว้ไปพูดตรงการบ้านอื่นไม่ก็ Free style เอาก็แล้วกันเนอะ

14 คนที่จะกล่าวถึงต่อไปมาจากการจับสลาก รู้สึกลุ้นระทึกไปอีกแบบ แล้วก็จะแบ่งเป็น 2 เอนทรี่นะคะ เอนทรีแรกเป็นช่วงก่อนกีฬาสี ส่วนเอนทรี่หลังจะเป็นวันกีฬาสีค่ะ


10 คนแรกที่พูดพูดถึงไปแล้วในฟิควีรกรรมก็มี น้องขนุน, น้องแมน, น้องฟาน, น้องโย, น้องยุ, น้องไทย, น้องสร, น้องพลอย, น้องแพต แล้วก็น้องพราว ก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของการบ้าน 2A ไปด้วยเลย


ลิงค์คลิกตรงนี้
น้อง ๆ ในสายตาของผม

การบ้าน 2A : Sportday Event Part I



สวัสดีครับน้อง ๆ ผมเอง พุด ตากล้องหน้าใหม่ของโรงเรียนลูกบาศก์

ตอนที่ผมได้เข้ามาอยู่ที่โรงเรียนนี้เป็นช่วงที่น้อง ๆ กำลังเตรียมงานเรื่องกีฬาสีกันพอดี ดูคึกคักสนุกสนานเป็นพิเศษ ได้ข่าวว่ามีสีขาวกับสีเขียว 2 สีเพราะเด็กยังน้อยอยู่ อืม...ไม่เหมือนกับตอนสมัยผมอยู่ม.ปลายแฮะ พอมาเป็นคนนอกคอยดูน้อง ๆ แบบนี้ก็รู้สึกได้อารมณ์ไปอีกแบบหนึ่ง ผมก็เลยใช้เวลาว่างเดินว่อนไปทั่วโรงเรียนดูว่าน้องแต่ละคนทำอะไรกันบ้าง ผมจะได้รู้จักน้อง ๆ มากขั้นด้วย


ตอนบ่าย น้อง ๆ ทุกคนจะแยกย้ายไปทำกิจกรรมของตัวเอง ห้องเรียนที่มักจะมีเด็ก ๆ นั่งคุยกันจึงดูโล่งและเงียบไปถนัดตา
แต่ก็คงยกเว้นอยู่คนหนึ่ง ซึ่งก็คือน้องวินด์

ก๊อก...ก๊อก...
เสียงฝีเท้าของผมทำให้หนุ่มน้อยผมเกรียนเงยหน้าขึ้นมาจากนิยาย เขาทักทายผมด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับดังคาด หรี่ตาเหมือนจะถามว่า มารบกวนเขาทำไม

“เอ่อ...ถ้าน้องไม่อยากให้รบกวน พี่ก็ขอโทษทีนะ” ผมยิ้มแหย ๆ ก่อนที่จะนั่งลงที่เก้าอี้ “แค่อยากคุยกับน้องหน่อยน่ะครับ นิดเดียวเอง นะ”
น้องวินด์หันกลับไปสนใจหนังสือนิยายของเขาต่อ ผมเลยลองถามออกไป

“ไม่ไปซ้อมกีฬาหรือทำสแตนด์กับเพื่อน ๆ หรือครับ”
“...น่ารำคาญ” ไม่รู้เหมือนกันว่าน้องรำคาญเพื่อนหรือรำคาญผมกันแน่ แต่ท่าทางจะทั้ง 2 อย่าง
“น้องวินอยู่สีอะไรเหรอครับ” ผมถามต่อ
“...ขาว”
“น้องวินด์ทำอะไรบ้างช่วงกีฬาสีเหรือครับ เช่นพวกลงกีฬา อะไรแบบนี้”
“...มวยทะเล” น้องตอบห้วน ๆ “มีอะไรอีกหรือเปล่า...ครับ”

ถึงน้องจะพูดสุภาพ แต่ฟังจากน้ำเสียงแล้วน้องคงอยากจะบอกว่า “เมื่อไหร่จะหยุดพล่ามสักที รำคาญจะตายชักอยู่แล้ว” มากกว่า

“ไม่มีแล้วครับ ๆ” ผมรีบตอบ ถึงจะอยากรู้ว่ามวยทะเลเขาเล่นกันยังไงก็เถอะ เอาไว้ถามคนอื่นก็แล้วกัน “เอ้อ...ขอถ่ายรูปน้องหน่อยได้ไหมครับ รูปเดียว”
น้องวินด์ขมวดคิ้ว แต่ก็พยักหน้า


“อยากให้พี่อัดรูปมาให้น้องวินด์ไหมครับ” ผมถามเป็นคำถามสุดท้าย
“ไม่ครับ ขอบคุณ” น้องตอบสั้น ง่าย ได้ใจความ

“งั้นพี่ขอตัวก่อนนะครับ แล้วก็ขอโทษที่มารบกวน”
ผมค่อย ๆ เดินให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ตอนออกจากห้องเรียน กลัวว่าถ้ารองเท้ากระทบพื้นเสียงดังน้องเขาอาจจะเขวี้ยงนิยายเล่มหนามาให้ผมเป็นของแถม

น้องวินด์ไม่คิดจะเปิดใจสนิทกับใครง่าย ๆ (และเจ้าตัวก็ท่าทางจะพอใจในสิ่งที่เป็นอยู่) กำแพงในใจหนา...โคตร
ก็หวังว่าสักวันหนึ่งน้องคงจะญาติดีกับเพื่อน ๆ ได้
ก็ได้แต่หวังน่ะนะ


ผมเดินออกจากอาคารเรียนมาที่สนามฟุตบอลด้านหน้า แดดตอนบ่ายก็แรงชะมัด แต่ครีมกันแดดคงยังไม่หมดฤทธิ์หรอกมั้ง
จากที่เห็นว่าน้อง ๆ เอาสนามบอลมาใช้เป็นสนามฝึกวิ่งบ้าง กระโดดบ้าง ไปแล้ว ผมคิดว่ากีฬาสีงวดนี้คงไม่มีฟุตบอลแหง ๆ แต่เท่าที่ดูก็คงไม่ใช่แข่งกรีฑาอะไรแบบนั้น เพราะถ้าแข่งวิ่งร้อยเมตรคงไม่มีมากระโดดขาเดียวหรือเป่าลูกโป่ง

“อ้าว! โคลเวอร์ เหนื่อยแล้วเหรอ ถ้าอย่างนั้นพักก่อนก็ได้”

คนที่เอ่ยแบบนี้ควรจะเป็นเด็กหนุ่มมาดแมน แต่กลายเป็นว่าเป็นคำพูดของเด็กสาวทอมบอยหน้าสวย (เอ๊ะ หรือว่าหล่อ) อย่าง อินทรี ไปเสียได้

เธอรีบวิ่งไปหาน้องนักเรียนตัวเล็ก ๆ และพาไปนั่งพักที่ขอบสนาม โดยมีน้องลูกครึ่งผมหยักศกสีน้ำตาลที่วิ่งมาพร้อม ๆ กันเดินตามไป

“สวัสดีครับ น้องอินทรี” ผมเห็นน้อง 2 คนนั้นนั่งคุยกันอยู่ ผมก็เลยเข้าไปทักน้องอินทรี
“อ่า...สวัสดีฮะ” น้องตอบ “พี่ชื่อ...พี่พุดใช่ไหมฮะ”
“ครับ พวกน้อง ๆ กำลังซ้อมวิ่งอะไรกันอยู่เหรอครับ”
“วิ่งผลัดวิบากคู่ฮะ” ฝ่ายตรงข้ามตอบอย่างอารมร์ดี
“โห...เล่นกันยังไงครับเนี่ย” ผมถามด้วยความสนใจ
“ก็วิ่งผลัดกันเป็นคู่น่ะฮะ แล้วระหว่างทางก็จะมีอะไรให้ทำ เช่น กระโดดขาเดียว เป่าลูกโป่ง กินกล้วย อะไรแบบนั้น แต่ก็ยังไม่มีรายละเอียดออกมา ก็ไปลุ้นกันวันแข่งจริง ผมต้องคู่กับโคลเวอร์กับไอริสฮะ ลงทั้งแบบหญิงล้วนกับผสม เลยมาซ้อมวิ่งกันอยู่”
“แล้วน้องอยู่สีอะไรเหรอครับ”
“สีขาวฮะ ดูสุภาพบุรู้ษษษ...บุรุษ เท่ระเบิดไปเลย ฮ่า ๆ”
“แล้วน้องทำหน้าที่อะไรบ้างเหรอครับ”
“กีฬาก็มีวิ่งผลัดวิบากคู่กับบาสฯ ฮะ ส่วนเชียร์ก็เป็นลีดสวย”
“เหรอครับ แต่งเป็นอะไรล่ะครับ”

“เอ่อ...เป็นควีนหมากรุก” น้องยิ่มแหย ๆ “ปัดโธ่...อยากเป็นไนท์มากกว่าตั้งเยอะ”
แต่ผมว่าอย่างน้องอินทรี แต่งออกมารับรองสวยเริ่ด ชัวร์!

“พี่ขอถ่ายรูปน้องรูปหนึ่งได้ไหมครับ” ผมถาม
“เอาสิฮะ ขอหล่อ ๆ นะ!”


“แล้วมาเอารูปได้ที่พี่นะ” ผมเอ่ย
“เอ้อ แล้วพี่ห้ามไปบอกสีเขียวล่ะว่าลีดสีขาวเป็นยังไง” น้องอินทรีพูดตบท้าย
“คร้าบ...สัญญา” ผมตอบ ก่อนจะขอตัวเดินออกมา

น้องอินทรีเป็นกันเองดีครับ ถึงจะดูทอม ๆ แต่ก็น่ารักออก
แล้วผมจะคอยไปดูวันแข่งนะครับ


“เหวอออ...!!”
ขณะผมเดินคิดโน่นคิดนี่เพลิน ๆ อยู่อีกฟากหนึ่งของสนาม ก็มีเสียงร้องดังมาจากข้างหลัง

บึก!!

ไม่ทันจะหันไปมอง ผมก็ถูกชนเซถลาเกือบล้ม

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” ผมหันกลับไปพยุงเด็กหนุ่มหัวชี้ที่ล้มไปกองอยู่กับพื้น น้องกีกี้นี่เอง

“ไม่เป็นไรครับ ก้นกระแทกพื้นนิดหน่อย” น้องค่อย ๆ ปัดเศษดินที่ติดอยู่ที่กางเกง
“น้องก็วิ่งผลัดวิบากเหมือนกันเหรอครับ” ผมถาม
“อ่า...ครับ” น้องตอบเสียงนิ่ม ๆ “คู่กับโย ตอนนี้เขาไปซื้อน้ำอยู่น่ะครับ ผมเลยซ้อมวิ่งรอ แต่ดันสะดุดขาตัวเองชนพี่ ขอโทษนะครับ”
“ไม่เป็นไรครับ นิดเดียวเอง” ผมตอบยิ้ม ๆ “น้องอยู่สีอะไรเหรอครับ”
“เขียวครับ”
“ทำอย่างอื่นนอกจากวิ่งหรือเปล่าครับ”
“ก็มีมวยทะเล แล้วก็ลีดสวยครับ”

ทางนี้ก็มวยทะเล มันเป็นกีฬาที่ไม่ต้องใช้แรงมากเหรอ น้องกีกี้ที่ดูสุภาพเรียบร้อยแบบนี้ถึงลงกับเขาได้ด้วย

“มวยทะเลเขาเล่นกันยังไงเหรอครับ อยากรู้มานานแล้ว” ผมถามงง ๆ
“ก็มีท่อนไม้พาดกลางสระว่ายน้ำ ให้ทั้ง 2 ฝ่ายไปยืนบนท่อนไม้ ฝ่ายไหนผลักอีกฝ่ายตกน้ำได้ก่อนชนะครับ”
แล้วน้องจะรอดไหมเนี่ย...ไม่แน่ น้องเขาอาจจะถึกกว่าที่เห็นก็ได้

“ลีดสวยน้องแต่งเป็นอะไรเหรอครับ” ผมถามต่อ
“เป็นทหารน่ะครับ...เป็นหัวหน้าลีดด้วย” น้องกีกี้หัวเราะแหะ ๆ

เป็นคนคอยตะโกนสั่ง “ลีดพร้อม!! 3...4!!” อะไรแบบนี้เนี่ยนะ โห...คนเราดูกันแค่ภายนอกไม่ได้จริง ๆ

“พี่ขอถ่ายรูปน้องหน่อยรูปหนึ่งได้เปล่า”

แบบว่าประทับใจน้องมาก ฮ่า ๆ ไม่ถ่ายรูปไม่ได้แล้ว

“ได้ครับ”


“มาเอารูปที่พี่นะ แล้วก็สู้เขานะน้อง” ผมพูดก่อนเดินออกไป

เห็นดูเงียบ ๆ เรียบร้อยแบบนี้ ไม่คิดว่าจะเล่นบทหนักได้ด้วย น้องกีกี้สุดยอดเลยแฮะ
รอวันแข่งจริงไม่ไหวแล้ว ท่าทางจะมัน


จากนั้นผมก็ไปเดินแถวสระว่ายน้ำ มีน้อง ๆ มาซ้อมว่ายกันเยอะเลย แต่มาแถวนี้ต้องระวังน้ำกระเด็นใส่กล้องหน่อย เลยไม่ค่อยกล้าเดินไปใกล้นัก

แล้วผมก็เห็นน้องนักเรียนชายผมสั้นคนหนึ่ง ผิวสีคล้ำนิด ๆ หุ่นล่ำนักกีฬา นั่งอยู่ที่ขอบสระ เหม่อมองไปที่กลุ่มนักเรียนหญิงที่ว่ายน้ำไปคุยไปอยู่ห่าง ๆ

ฮันแน่...! แอบปิ๊งใครอยู่ล่ะสิ

พอผมเดินไปใกล้ ๆ ก็รู้ว่าเขาคือ น้องไผ่

“สวัสดีครับน้องไผ่” ผมทัก
“อะ...สวัสดีครับ” น้องสะดุ้งโหยง รีบหันมาสวัสดีผมอย่างสุภาพ
“...พี่มาขัดจังหวะอะไรน้องเปล่าครับเนี่ย” ผมแซวเล่น
“อ๊ะ...ผมเปล่ามองลี่ลี่นะครับ!”

ยังไม่ทันจะถามเลย เฉลยซะหมดแล้ว ใสซื่อจริงนะหนู
เห็นแบบนี้รู้สึกสงสารแฮะ เลิกแซวดีกว่า

“น้องอยู่สีอะไรเหรอครับ” ผมเปลี่ยนเรื่อง
“เขียวครับ” น้องก้มหน้างุด ไม่ยอมมองหน้าผม
“น้องคงลงว่ายน้ำสินะ ทำอะไรอย่างอื่นอีกหรือเปล่าครับ”
“กีฬาก็ลงมวยทะเลด้วยน่ะครับ ส่วนเรื่องเชียร์ก็เป็นลีดฮา กับสวัสดิการ”
“ทำหลายหน้าที่จัง เหนื่อยไหมครับเนี่ย”
“ไม่เป็นไรครับ ปกติผมก็ไม่ค่อยได้ทำอะไรเท่าไหร่ พอมีกิจกรรมแบบนี้ ผมก็อยากมีส่วนร่วมกับเพื่อน ๆ ด้วยน่ะครับ”

คนดีศรีสังคมจริง ๆ น้องเอ๊ย...

“พี่ขอถ่ายรูปน้องหน่อยได้ไหม” ผมถามเหมือนเดิม "เงยหน้าขึ้นมาหน่อยสิ"
“ก็ได้ครับ”

“มาเอารูปที่พี่นะ” ผมพูด
“ขอบคุณครับ” น้องไผ่ยิ้มน้อย ๆ

น้องไผ่ หนุ่มน้อยขี้อาย
นิสัยดีแบบนี้เดี๋ยวเพื่อนก็เยอะเองแหละครับ ไม่ต้องห่วง


ตูม!! ซ่า!!
เสียงน้ำดังสนั่นเหมือนมีอะไรขนาดใหญ่มากระแทกทำเอาผมเด้งตัวหนีออกจากสระ กลัวว่าน้ำจะกระเด็นใส่กล้อง

นักเรียนชายร่างใหญ่ผิวคล้ำเข้มว่ายน้ำท่าผีเสื้อเสียงดังตูม ๆ อยู่ไม่ห่างนัก แถมยังเร็วเหลือเชื่อ
ผมฟันธงว่า ไม่ว่าคู่แข่งจะเป็นใคร น้องเขาชนะชัวร์ ๆ

พอน้องขึ้นมาจากสระ รูปร่างใหญ่โตแข็งแรงเป็นยักษ์ปักหลั่นแบบนั้น ผมชิดซ้ายไปเลย
น้องภูมิหันไปทักทายน้องไผ่ ก่อนจะหันมาทางผม

“สวัสดีครับพี่พุด” น้องภูมิยิ้มแฉ่ง
“สวัสดีครับ” ผมตอบ “น้องเป็นนักกีฬาว่ายน้ำมาก่อนหรือเปล่าเนี่ย ว่ายเร็วสุด ๆ”
“ก็ช่วงสมัยม.ต้นน่ะครับ แต่อันที่จริงก็กะแค่มาแช่น้ำเฉย ๆ แต่ก็ดันได้เหรียญมาซะงั้น ฮ่า ๆ”

“น้องอยู่สีเขียวเหมือนน้องไผ่เหรอครับ”
“ครับ”
“น้องทำอะไรบ้างล่ะครับ”
“ก็ว่ายน้ำนี่แหละครับ ทั้งแบบเดี่ยวแล้วก็ผลัด 4x100 เมตร แล้วก็เป็นลีดฮาด้วย”
“คล้าย ๆ กับน้องไผ่เลยเนอะ” ผมตอบ “แล้วลีดฮานี่แต่งตัวยังไงเหรอครับ”
“แต่งเป็นลุยจิจากเกมมาริโอ้น่ะครับ ขำ ๆ”

งั้นน้องไผ่ก็คงเหมือนกันละมั้ง
แค่คิดภาพ 2 คนนี้ใส่ชุดเอี๊ยมสีเขียวก็ฮาแล้ว จะออกมาเป็นยังไงน้อ...

“พี่ขอถ่ายรูปน้องหน่อยนะ”
“ได้เลยครับ”


“มาเอารูปได้ที่พี่นะ” ผมเก็บกล้อง “เอ้อ แล้วน้องภูมิพอจะรู้ไหมว่าพวกที่ไม่ได้เล่นกีฬา เขาไปไหนกันหมดเหรอครับ”
“สงสัยจะไปทำพวกฉากพวกสแตนด์กับซ้อมลีดกันละมั้งครับ ซ้อมลีดผมไม่แน่ใจว่าอยู่ตรงไหน แต่ถ้าพวกสแตนด์ละก็อยู่กันที่โรงยิมน่ะครับ”
“งั้นเหรอ...ขอบใจนะน้องภูมิ งั้นพี่ไปก่อนล่ะ”
“แล้วเจอกันวันจริงคร้าบ...”

น้องภูมิดูอบอุ่นน่าคบหากว่าที่คิด แล้วพี่จะคอยเชียร์นะ
อืม...อยากรู้จังว่าคู่แข่งน้องภูมิเป็นใคร รู้สึกสงสารยังไงบอกไม่ถูก ฮ่า ๆ


โรงยิมของโรงเรียนนี้มี 2 ชั้น ชั้นแรกมีไว้สำหรับกีฬาเบา ๆ อย่างแบดมินตันหรือปิงปอง ส่วนชั้นบนจะมีสแตนด์ใหญ่แล้วก็สนามบาสเก็ตบอล ซึ่งถ้าขึงเน็ตก็เอาไว้เล่นวอลเลย์บอลก็ได้

ท่าทางชั้นล่างทีมสีขาวจะเป็นฝ่ายยึด เพราะว่าเต็มไปด้วยกระดาษ กระป๋องสี ฟีเจอร์บอร์ด ผืนผ้า และอะไรต่อมิอะไรสีขาวกระจัดกระจายอยู่เกลื่อน แต่ก็มีสีดำผสมอยู่ด้วย
เห็นน้องอินทรีบอกว่าแต่งเป็นควีนหมากรุก ก็คงมีทั้งหมากสีดำกับหมากสีขาวสินะ
น้อง ๆ ก็กำลังง่วนอยู่กับงานของตัวเอง ไม่ค่อยกล้าไปกวนเท่าไร

แต๊ก ๆ ๆ
ไม่ไกลนัก มีเด็กหนุ่มนั่งพิงอยู่กับเสาอาคาร รอบตัวรายล้อมไปด้วยกองกระดาษสีขาวดำ ใช้ไม้กลองเคาะพื้นเป็นจังหวะกลองกีฬาสี

“เฮ้ยยย!!! ลัค! ตัดกระดาษสีเสร็จยังฟะ! เอาแต่เคาะรหัสมอสอยู่ได้!”

เด็กหนุ่มสวมแว่นหัวยุ่งตะโกนมาจากอีกฟาก ทำให้น้องลัคตื่น (?) วางไม้กลองไว้แล้วหันมาจับกรรไกรแทน

“สวัสดีครับน้องลัค” ผมทัก แต่น้องไม่สนใจเงยหน้าขึ้นมาจากกระดาษ
ก่อนที่จะยื่นมือไปสะกิด น้องลัคก็สังเกตเห็นผมพอดี น้องก็เงยหน้าขึ้นและใช้สายตาถามผมว่า มีอะไร

จะเป็นแบบน้องวินด์อีกไหมเนี่ย

“เอ่อ...พี่รบกวนน้องหรือเปล่าครับเนี่ย” ผมลองถามดู
น้องส่ายหน้าและยิ้ม ผมล่ะโล่งอก

“อยู่สีขาวสินะครับ น้องต้องทำอะไรบ้างเหรอครับ”
“...ไม่มีหน้าที่ครับ” น้องตอบ “ภูก็เลย...ให้ผมมาช่วยทำฉาก”
“แล้วจะไปเป็นมือกลองกีฬาสีหรือเปล่า” เห็นน้องเคาะไม่อย่างนั้นผมเลยถาม
“...ก็อยากเหมือนกันครับ”

จากนั้นผมกับน้องก็เงียบไปสักครู่ หมดเรื่องคุยกะทันหัน น้องก็ไม่พูดอะไรเลยสักคำ

“งั้นพี่ขอถ่ายรูปน้องหน่อยนะ” ผมพูดในที่สุด
น้องลัคพยักหน้า


“มาเอารูปได้ที่พี่นะ พี่ขอตัวก่อนล่ะ” ผมพูด
น้องลัคก็พยักหน้าเป็นคำตอบเหมือนเดิม

น้องลัคพูดน้อย...มาก แต่ก็ยังดูเป็นมิตรกว่าน้องวินด์ล่ะนะ
หรือว่าน้องจะใช้วิธีส่งรหัสมอสคุยกับคนอื่นล่ะเนี่ย


ผมเดินขึ้นไปที่ชั้น 2 ก็เจอกับสภาพคล้าย ๆ กับชั้น 1 แค่เปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีเขียว
ตอนนี้เวลาค่อนข้างเย็นแล้ว คนเลยเหลือไม่กี่คน สงสัยจะขนของกลับไปทำที่บ้านกันหมด

แต่ยังมีสาวน้อยถักเปียร่างเล็กคนหนึ่ง นั่งวาดรูปอยู่ที่ผ้าใบบนพื้นอย่างขะมักเขม้น จนไม่รู้ว่าผมยืนอยู่ใกล้ ๆ

ผมกำลังคิดในใจว่าจะไปคุยกับน้องเขาสักหน่อยดีไหม ก็บังเอิญขาผมไปกระทบกับกระป๋องสีเข้า น้องฟ้าเหมือนฝันก็เลยหันมาทางผม

“สวัสดีค่ะ” น้องกล่าวอย่างนอบน้อม ใบหน้าสีซีดและเสื้อนักเรียนเลอะสีเปรอะไปหมด
“สวัสดีครับน้องฟ้า” ผมตอบและนั่งคุกเข่า “หน้ากับเสื้อเลอะสีหมดเลย เอากระดาษทิชชู่หน่อยไหม”
“ก็ดีเหมือนกันค่ะ ของหนูหมดพอดี”

ผมยื่นซองกระดาษทิชชู่ให้ไปทั้งซอง

“เสร็จแล้วก็ไปล้างหน้าให้สะอาดซะนะ เดี๋ยวสิวขึ้น” ผมพูด
“ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องเล็ก” น้องยิ้มขณะเอาทิชชู่เช็ดที่แก้ม
“แล้วน้องฟ้าทำอย่างอื่นนอกจากทำฉากหรือเปล่า”
“เป็นคนนำเชียร์ด้วยค่ะ”

หน้าซีด ๆ แบบนี้ผมกลัวน้องเขาจะเป็นลมระหว่างเชียร์จริงจริ๊ง...

“น้องรักษาสุขภาพด้วยนะ เดี๋ยวป่วยวันกีฬาจะแย่เอา” ผมเอ่ย
“แหม...ไม่ป่วยง่าย ๆ หรอกค่ะ” น้องฟ้าตอบยิ้ม ๆ
“งั้น...พี่ขอถ่ายรูปน้องหน่อยนะ”
“ตามสบายค่ะ”


“มาเอารูปได้ที่พี่นะ แล้วน้องรีบกลับบ้านด้วยล่ะ มืดค่ำมันอันตราย” ผมกล่าว
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวภูมิไปส่ง”

อืม...สนิทกับน้องภูมิรึ ก็น่ารักดี
มีน้องหมีดำเป็นบอดี้การ์ดแบบนี้คงไม่ต้องเป็นห่วง

“งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ” ผมบอกลา
“สวัสดีค่ะ”


ก็คงได้เวลากลับของผมแล้วเหมือนกัน
ก็ขอจบช่วงก่อนกีฬาสีไว้เท่านี้ ไว้จะมาพูดถึงตอนวันจริงอีกครั้งนะครับ

สวัสดีครับทุกคน



ส่งแบบเฉียดฉิวสุด ๆ =w="
เกิดเหตุมารผจญอย่างเยอะกว่าจะได้มาส่ง แต่ก็สนุกมาก ๆ ที่ได้นั่งวาดนั่งอ่านเรื่องของเด็กนักเรียน
ตรงโรงยิมนี่ตบมือข้างเดียวอย่างแรง เมคลักษณะเองทั้งดุ้น ถ้ามีอะไรผิดตรงไหนบอกกันได้นะคะ

edit @ 24 Oct 2008 16:44:09 by accel