Accelerando

Mayonaka no kaitou - DEPAPEPE
เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการโรงเรียนลูกบาศก์




[MS] คู่ไปงานปีใหม่



“ดูอะไรอยู่เหรอพี่”


น้องชายของผมเดินเข้ามาขณะที่ผมกำลังนอนเอกเขนกเป็นแมวขี้เซาบนโซฟาตอนกลางคืน ที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง...อันที่จริงมันก็มีไว้สำหรับลูกค้าล่ะนะ แต่ก็แค่ตอนสตูฯ เปิด

“เนี่ยอะนะ” ผมละสายตาจากแผ่นกระดาษสีครีมในมือ และยื่นมันให้โมก



ชายหนุ่มร่างสูงพินิจพิจารณาการ์ดเชิญอย่างละเอียด และพูดถ้อยคำที่แทงใจผมอย่างแรง

“พี่ยังไม่มีคู่เต้นรำล่ะสิ”


“...รู้ได้ไงวะ” โมกพูดน้อย แต่ตรงประเด็นเสมอ

“ถ้ามีคู่ พี่คงบอกฉันแล้ว” น้องชายคืนการ์ดให้ผม และนั่งที่พื้นปูพรมพร้อมกับกดรีโมทโทรทัศน์ “แล้วพี่ก็ไม่ค่อยพูดถึงผู้หญิงในโรงเรียนที่พี่ไปเท่าไหร่”

“งั้นเหรอ...” ชาตินี้ผมคงปิดอะไรไม่ให้น้องชายผมรู้ไม่ได้แหง หรือว่าผมพูดมากไปหน่อย

“แล้วพี่จะเข้างานได้ไหม” น้องผมถามคำถามแทงใจดำอีกครั้ง สายตาจับจ้องมิวสิควีดีโอเมทัลร็อคตรงหน้า

“ไม่รู้สิ แต่เหมือนเขาอนุโลมให้ตากล้องเข้าคนเดียวได้นะ...นี่เปลี่ยนเพลงได้เปล่า”


เพลงร็อคชนิดที่นักร้องต้องเขย่าหัวไปร้องไปผ่านไป 2 เพลง โมกก็พูดขึ้นมาอีก

“ไม่เบื่อเหรอ”

“เบื่อสิ เปลี่ยนช่องสักที”

“...ไม่ได้หมายถึงเพลง”


“อ่อ...” ตอนที่ดีเจในทีวีกล่าวปิดรายการนี่ผมรู้สึกโล่งพิลึก “ก็นิดหน่อย...แต่ทำไงได้ล่ะ”


โมกเปลี่ยนช่องไปช่องเพลงป็อปฝรั่งที่ผมชอบ และนั่งดูอยู่ด้วยเงียบ ๆ




ตอนกลางวันที่โรงอาหารโรงเรียนลูกบาศก์คนมักไม่ค่อยเยอะ

ผมถือจานข้าวผัดและแก้วน้ำ มองหาทำเลเหมาะ ๆ สำหรับนั่งทานข้าว

พลันสายตาก็เหลือบไปเห็น...


ช่วง 2-3 วันที่ผ่านมา ผมมักเห็นหญิงสาวแปลกหน้าช่วงพักกลางวันกับตอนเย็น
ผมสีบลอนด์รวบสูง ตาสีน้ำเงินเข้มเหมือนน้ำทะเลนั้นเหม่อมองไปด้านหน้า เหมือนกำลังรอใครอยู่
ที่โต๊ะมีข้าวเหนียวส้มตำสำหรับ 2 ที่ ดูแปลกดีเมื่ออยู่ข้าง ๆ หญิงสาวเลือดตะวันตก

เธอคงไม่ใช่บุคลากรใหม่ น่าจะเป็นคนรู้จักของใครสักคน ยามยอดหน้าโรงเรียนจึงอนุญาตให้เข้ามาได้

ผมเก็บความสงสัยไว้ในใจ และเดินไปหาที่นั่งด้านอื่น


“เฮ้ย! พุด!”

เสียงคุ้นหูตะโกนเรียก เมื่อหันไปทางต้นเสียง ก็เจอกับนายช่างเพื่อนสนิทประจำโรงเรียน

ในมือเขาถือแก้วน้ำมาด้วย 2 ใบ  ช้อนส้อม 2 ชุด

“นั่งทานข้าวด้วยกันเปล่า” เขาถามหน้ายิ้นระรื่น
“เอาสิ” ผมเดินตามนายช่างไป

และรอนก็มาหยุดตรงโต๊ะของหญิงสาวแปลกหน้าคนนั้นนั่นเอง

“นั่งเลย ๆ” รอนบอก ทั้งผมและสาวฝรั่งมีสีหน้างงไม่แพ้กัน
“รีน นี่ พุด เพื่อนพี่เอง” รอนจัดการแนะนำผมให้ฝ่ายตรงข้ามเสร็จสรรพ

“สวัสดีค่ะ” หญิงสาวกล่าวสวัสดีอย่างอ่อนน้อม

“ไหงทีกับพี่ไม่เห็นเรียบร้อยงี้ฟะ...เอ้า พุด นี่น้องสาวสุดเลิฟของเรา น้องรีน”

“สวัสดีครับ น้องรีน” ผมทักทายและยิ้มให้


จากที่รอนเล่าให้ฟัง น้องสาวของเขาจะเข้ามาอยู่ที่กทม. ประมาณ 1 อาทิตย์เพื่อมาประกวดช่างตัดผม ส่วนในช่วงปีใหม่ที่จะถึงนี้คงให้กลับบ้านไปเพราะไม่มีอะไรทำ

“อยู่ไปก็เปลืองทรัพยากรเปล่า ๆ ฮ่า ๆ ๆ” รอนหัวเราะ

“ใจร้าย ปีใหม่ทั้งทีพี่ไม่เห็นพาฉันไปเที่ยวไหนเลย” รีนบ่น
“ก็พี่จะไปงานปีใหม่กับทางโรงเรียนนี่”
“ทำไมพี่ไม่พาฉันไปด้วยล่ะ”
“พี่ไปกับครูเอมแล้วนี่นา”
“เชอะ นอกจากจะใจร้ายแล้ว ยังเจ้าชู้อีก มีครูไมอยู่แล้วแท้ ๆ”
“เฮ้ย...! พูดไรอย่างนั้น!”
“อ้าว ก็จริงไหมล่ะ”

สองพี่น้องคุยจ้อ ทำให้ผมคิดว่าถ้าผมมีน้องสาว ที่บ้านคงครึกครื้นน่าดู

ดูเหมือนน้องรีนอยากเที่ยวงานปีใหม่กับรอน แต่เขาก็ไปงานปีใหม่ที่โรงเรียน
น้องรีนท่าทางอยากตามไปด้วย แต่ติดตรงที่เธอไม่มีคู่


น้องรีนยังไม่มีคู่...



“ปัดโธ่...พี่อะ” หญิงสาวตัดพ้อ
“อย่างอนพี่ดี้รีนนน...” รอนลากเสียง


“ถ้าอย่างนั้น น้องรีนมางานปีใหม่กับผมไหมครับ”


ผมพูดไปเท่านั้นแหละ กลายเป็นว่าทั้ง 2 คนทำหน้าอึ้งไปเลย

“เออจริงด้วย! ให้รีนไปกับพุดก็ได้นี่หว่า!” รอนที่ตั้งสติได้ก่อนโพล่งขึ้นทันที

“จะดีเหรอพี่...” หญิงสาวมองหน้าผมกับพี่ชายสลับกันไป เจอคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกเอ่ยปากชวนแบบสายฟ้าแลบแบบนี้เป็นใครก็ไม่มั่นใจหรอกครับ

“ดีสิ! ไว้ใจได้เลย พุดไม่ทำอะไรรีนชัวร์ป้าบ! เนอะ” แล้วรอนหันมาทางผม ส่งสายตาประมาณว่า ฉันช่วยทำคะแนนให้นายแล้วนะเฟ้ย โฆษณาตัวเองเพิ่มอีกซิ

“ก็แล้วแต่น้องดีกว่าครับ” ผมยิ้ม จะให้บอกว่า ผมเป็นคนดี ไว้ใจได้นะ อะไรแบบนี้ก็ดูเฟคไปหน่อย “ยังไงก็ไปงานเดียวกัน เดี๋ยวก็เจอรอนที่งานอยู่แล้ว...ถ้าเขาต้องไปรับครูเอมน่ะนะ”
“แล้วจะเจอคุณครูกับนักเรียนเยอะเลยเหรอคะ” น้องรีนถาม
“ครับ”
“เจอครูไมด้วยใช่ไหมคะ” ตอนที่น้องรีนถามคำถามนี้ รอนทำหน้าเอ๋อซ้ำอีกรอบ
“ครับ”

“งั้นโอเคค่ะ!” น้องรีนยิ้ม ยิ้มแบบรู้สึกสะใจนิด ๆ “อยากเห็นหน้าครูไมมานานละ แล้วก็จะได้เห็นหน้าครูเอมด้วย แล้วเขาจะมากันเป็นคู่ใช่ไหมคะ...หึ ๆ ๆ แค่คิดก็มันแล้ว”

“เดี๋ยว ๆ รีน มาเคลียร์ก่อน...” รอนเรียก แต่เธอไม่สนใจ

“ฝากตัวด้วยนะครับ น้องรีน” ผมพูด

“ฝากตัวเช่นกันค่ะ พี่พุด ฮ่า ๆ ๆ” น้องรีนหัวเราะ “แกล้งพี่รอนคืนได้แล้ว”

“ยัยรี้นนน~~~!!”


ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม

เอาเป็นว่า ผมมีคู่ไปงานเลี้ยงปีใหม่แล้วล่ะ




“มีคู่ไปงานปีใหม่แล้วเหรอพี่” โมกเดินลงมาดูทีวีชั้นล่างเหมือนเดิม “ขอนั่งบ้าง เขยิบนิด”

“หา...ทำไมถึงรู้ล่ะ” ผมงอขาให้ ไม่ยอมเปลี่ยนท่านอน “อุตส่าห์ไม่บอก ไว้บอกตอนท้ายให้ตกใจเล่น”

“ก็เห็นพี่ดูอารมณ์ดีมากกว่าเดิม” รีโมทโทรทัศน์ไปอยู่ที่น้องชายอีกแล้ว “ไปกับใครเหรอ”

“รีน น้องสาวรอน”

“น้องสาวช่างคนนั้นเหรอ...”


แล้วโมกก็ไม่พูดอะไรอีก

แถมคราวนี้ นอกจากจะไม่ยอมเปลี่ยนช่องจากเพลงร็อคแล้ว ยังเร่งเสียงซะดังอีกต่างหาก

ผมพยายามจะแย่งรีโมทมาบ้าง แต่ก็สู้แรงช้างสารของน้องชายไม่เคยได้สักครั้ง



“ก็พี่อารมณ์ดีแล้วนี่ ไม่ต้องตามใจแล้ว” โมกบอกในตอนท้าย


อะไรกันเนี่ยยย...




โซนผู้ปกครอง :

ฟิคคู่ไปงานปีใหม่เสร็จแล้ววู้~~~!!! >w<
แล้วก็โยนให้ผปค. รอนสานต่อเจตนารมณ์

ช่วงนี้ผปค. บุคลากรพิเศษจะดันกันเอง ประชุมพล็อตกันหน้ามืดเลยทีเดียว ฮ่า ๆ
รอนกับรีนออกมาถูกใจผปค. หรือเปล่า ผิดตรงไหนบอกได้จ้ะ
สำหรับผู้อ่าน ตอนต่อไปของฟิคไปงานปีใหม่จะไปอยู่ที่บล็อกของผปค. รอน นะ

บรรยากาศ รอน-รีน กับ พุด-โมก นี่ต่างกันมากมาย
เขียนไปเขียนมา ชักงงว่าพุดกับโมกคนไหนพี่คนไหนน้องล่ะเนี่ย =w="

edit @ 30 Dec 2008 00:32:44 by accel