Accelerando

หลังจากล้างมือจากวงการฟิคมานาน (เพราะมุขหมด) เราก็กลับมาลงฟิคอีกครั้งจนได้ ทุ่มพลังลมปราณไปกับมันเยอะเลยกว่าจะดันมันออกมา ฟิ้ววว...ปาดเหงื่อ = ="/\
เป็นการฉลองคริสต์มาสและฉลองที่แซนซัส TYL มีบทกับเขาเสียที ยังคงคอนเซ็ปต์ XS เอ็นทรี่เดียวจอดไร้ฉากเซอร์วิสเช่นเคย เอาไว้ล้างตาจากโดฯ, ฟิค NC-17 ทั้งหลายไง ฮ่า ๆ
แล้วฟิคนี้ก็ยังเป็นฟิค TYL ฉบับแรกของเราอีกด้วย ลองอ่านกันดูนะ


ฉลากยาสักเล็กน้อย
Katekyo Hitman Reborn! Fanfiction
Title : A Christmas Carol
Main Character : Xanxus, Squalo
Rate : PG
Warning : ไม่มีอะไรในกอไผ่ มันไม่มีอะไรเลยยย...คุยกันทั้งเรื่องจริง ๆ

Cristoforis Dream - David Lanz

A Christmas Carol



“...ท่านคือวิญญาณใช่ไหม ผู้มาเพื่อจะบอกคำทำนายแก่เรา”

“...ใช่แล้ว”



ละอองหิมะโปรยช้า ๆ จากท้องฟ้าสีดำลงสู่พื้นถนน เสียงเพลงไพเราะล่องลอยมาตามสายลม



“...ท่านเป็นใคร และเป็นอะไร”



เมืองใหญ่อันครึกครื้นของอิตาลีเต็มไปด้วยแสงสี ต้นสนยักษ์ประดับตกแต่งระยิบระยับดุจดวงดาว ร้านค้าเต็มไปด้วยสิ่งของสวยงามวิจิตร



“...ข้าคือวิญญาณแห่งคริสต์มาสอดีต”



ผู้คนสวมเสื้อกันหนาวหนา ต่างสนุกสนานรื่นเริง ซื้อของขวัญแด่ผู้เป็นที่รัก



“...อดีตเมื่อนานมาแล้วหรือ”



ชายหนุ่ม 3 คนเดินปะปนไปกับฝูงชน




“...ไม่ อดีตของท่าน...”




“รำคาญครับ รุ่นพี่เบล” เด็กหนุ่มกล่าวขัดจังหวะขึ้น ทำให้ริมฝีปากของฝ่ายตรงข้ามคว่ำลงเล็กน้อย “อ่านออกเสียงอยู่ได้มาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว อ่านอะไรอยู่เหรอครับ”

“อะไรกัน ฟรานไม่รู้จักหรอกเหรอ เรื่องนี้ออกจะดัง” ชายหนุ่มผมสั้นสีทองอร่ามโบกหนังสือปกหนังสีแดงไปมา “เรื่อง ‘อะ คริสต์มาส คาโรล’ ของ ชาลส์ ดิกเกนส์ ไง เป็นเรื่องเล่าประจำคริสต์มาสเลยนะ”
“ผมโตเกินกว่าที่จะมานั่งอ่านนิทานปัญญาอ่อนแล้วล่ะครับ” ร่างเล็กตอกกลับอย่างยียวน
“นิยายต่างหาก ชิชิชิ...ดูท่าทางแบบนี้จะไม่รู้จักเรื่องนี้ล่ะสิ เพิ่งออกมาจากหลังเขาเรอะไง” อีกฝ่ายไม่ยอมแพ้ “สควอโล่ นายรู้จักเรื่องนี้หรือเปล่า”


“เคยได้ยินตอนเด็ก ๆ แต่ตอนนี้ลืมไปแล้ว”


ร่างเพรียวในเสื้อโค้ตสีดำตอบเสียงเรียบ แต่ก็ทำให้เจ้าชายหนุ่มยิ้มเยาะฟรานอย่างมีชัย

คืนนี้สควอโล่ออกมารับเหล้าราคาแพงที่สั่งเอาไว้เป็นพิเศษจากร้านค้าใจกลางเมือง สำหรับนายเหนือหัวแสนเอาแต่ใจของเขา ตอนนี้เหลือแค่เดินกลับเท่านั้น
อันที่จริงแล้ว เขาสามารถสั่งให้ลูกน้องระดับล่างไปรับเหล้าแทนก็ได้ แต่เบลต้องการออกมาเดินชมเมืองในคืนก่อนวันคริสต์มาสและซื้อขนมจุกจิกสำหรับงานเลี้ยง เลยชวนเขาออกมา ส่วนฟรานนั้นเบลบอกว่าพามาเพียงช่วยหอบข้าวของเฉย ๆ แทนเลวี่หรือลุซซูเรียที่เขาไม่คิดจะเอ่ยปากชวน



“แล้วเรื่องมันเป็นยังไงล่ะครับ” เด็กหนุ่มขยับถุงใส่ของให้กระชับมือยิ่งขึ้น ไม่สามารถเถียงชนะเจ้าชายหนุ่มในครั้งนี้ ได้แต่ทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ

“เรื่องก็ประมาณว่า มีตาแก่ขี้งกนิสัยไม่ดีอยู่คนหนึ่ง ได้เจอกับผีคริสต์มาส 3 ตน แล้วแต่ละตนก็พาตาแก่ไปดูอดีต ปัจจุบัน และอนาคตของเขา พอเขาสำนึกได้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปมันไม่ดี เขาก็กลับตัวกลับใจตอนจบ”

“อุดมคติดีนะครับ ไม่เหมาะกับรุ่นพี่เลยสักนิดเดียว” ฟรานไม่ยอมเลิกเหน็บแนม
“เชอะ มันก็ไม่เหมาะกับเด็กกวนส้งติงอย่างนายเหมือนกันล่ะว้า...” เบลพลิกกระดาษอ่านหนังสือหน้าถัดไป “แต่ฉันว่า ตัวเอกเรื่องนี้มันงี่เง่า ถ้าเป็นฉันนะ ฉันจะไม่เปลี่ยนสิ่งที่ฉันทำอยู่หรอก เพราะฉันทำถูกเสมอ”

“พูดออกมาได้ ไม่อายปากเลยนะครับ”
“เอ๊ะ...ไอ้หนูนี่ ตบด้วยรองเท้าสักครั้งคงสงบปากสงบคำขึ้น”
“ถ้ารุ่นพี่ตบมา ผมก็จะตบคืนให้ 2 ข้างเลย”


“เงียบไปเลย ทั้งคู่นั่นแหละ”


สิ้นเสียงของผู้ที่เดินนำอยู่ด้านหน้า ทั้งเบลและฟรานก็สงบศึกชั่วคราวโดยพร้อมเพรียง

“นี่ สควอโล่...” ชายหนุ่มผมทองเปลี่ยนเรื่อง



“...ถ้านายกลับไปแก้ไขอดีตได้ นายอยากจะแก้ไหม”



“ในนิทานเขาอยากแก้เหรอครับ” ฟรานถาม
“อืม ในเรื่องประมาณว่าเลือกคนรักหรือเลือกเงิน ทำนองนั้น”
“แล้วเขาแก้ได้ไหมครับ”
“เปล๊า...ได้แค่คิดน่ะ แก้ได้ก็เวอร์เกินไปหน่อยละ”


คนที่ถูกถามไม่ตอบอะไรกลับมา




“ช้าจริงนะไอ้ฉลามงี่เง่า”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากในห้องมืด ๆ ที่มีเพียงแสงไฟจากเตาผิงแกะสลัก แสงสีส้มตกกระทบกับเครื่องใช้หรูหราให้เห็นเพียงเลือนราง แต่ทำให้ห้องดูศักดิ์สิทธิ์และเปี่ยมด้วยอำนาจ

บุรุษร่างสูงนั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีแดงเข้ม คิ้วที่ขมวดเข้าหากันนั้นบ่งบอกว่า เขาอารมณ์ไม่ดีนัก ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติสำหรับเจ้านายของสควอโล่

“เออ ๆ” ชายหนุ่มผมสีเงินยาวสลวยรินน้ำสีอำพันใส่แก้วคริสตัล ก่อนวางมันลงบนโต๊ะเตี้ย

แซนซัสหยิบแก้วเหล้าขึ้นดื่มอย่างเงียบ ๆ




“ไม่ลงไปฉลองกับพวกนั้นเสียหน่อยหรือ” ร่างเพรียวถามขึ้น และรินเหล้าให้ไม่ขาด “ท่าทางจะอึกทึกน่าดู”

“ฉันไม่ลดตัวลงไปเล่นกับพวกชั้นต่ำพรรค์นั้นหรอก” อีกฝ่ายตอบแทบจะในทันที

...ก็คิดอยู่แล้วว่าจะตอบแบบนี้ ถามไปงั้นแหละ


สควอโล่วางขวดเหล้าไว้ที่โต๊ะ และเดินทอดน่องไปที่หน้าต่างแก้วบานใหญ่ด้านหลังโต๊ะทำงาน แสงจากภายในห้องทำให้เกิดภาพสะท้อนสีเข้ม มองจากหน้าต่างเห็นเกล็ดหิมะโปรยปรายอย่างเชื่องช้าเลือนลาง

“จะผ่านไปอีกปีแล้วสินะ” ฉลามหนุ่มเอ่ยเบา ๆ “ตั้ง 18 ปีแล้ว”

...จากวันนั้น




วันนี้หิมะคงตกทั้งคืน

“นี่ แซนซัส” ร่างเพรียวเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่เนิ่นนาน “รู้จักเรื่อง ‘อะ คริสต์มาส คาโรล’ หรือเปล่า”
“ไม่” ชายหนุ่มสีดำตอบ “มีอะไร”

“...เปล่า” สควอโล่พูด “แค่เจ้าเบลมันถามอะไรนิดหน่อย...”


...เป็นคำถามที่ทำให้หันกลับไปมอง...ที่จุดเริ่มต้น

...อาจเป็นคำถามที่ไม่ควรเอ่ยออกมา



“...ถนน ที่พวกเรากำลังเดินกันอยู่” บุรุษสีเงินเดินวนกลับมา “บางคนก็สุข บางคนก็เศร้า ใคร ๆ ก็หลงทางกันได้ทั้งนั้น”

ชายหนุ่มหยุดลงที่ด้านหลังโซฟากำมะหยี่ของเจ้านาย เขานั่งลงหลังพิงพนักโซฟาแข็ง ๆ


“แล้วถ้า...ฉันบอกว่า เราสามารถเดินย้อนกลับได้ กลับไปที่จุดเริ่มต้น...

...นายจะใช้โอกาสนี้เปลี่ยนแปลงอะไรไหม แซนซัส”


...นายเคยคิดบ้างไหม



“...ถ้าวันนั้นนายเอาชนะเจ้าหนูสึนะได้ ถ้าวันนั้นนายเอาชนะรุ่นที่ 9 ได้


...นายจะยังเป็นนาย แซนซัส คนที่ฉันรู้จักหรือเปล่า”


...นายเคยคิดจะให้ฉันอยู่ข้างนายไปตลอดไหม



“ถ้านายและฉันพยายามขึ้นกว่านี้ ถ้าเพียงย้อนเวลากลับไปได้...”

สควอโล่หยุดอยู่แค่นั้น กอดเข่าของตนแน่นขึ้น

เขารู้สึกกลัวคำตอบของอีกฝ่ายขึ้นมา



“...ไม่รู้”



คำตอบนั้นช่างธรรมดาเหลือเกิน จนฉลามหนุ่มตกตะลึง

“หา...” สควอโล่อุทานเบา ๆ

“จะไปรู้เรอะ” แซนซัสตอบ ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม “วันนี้แกเป็นอะไรของแก มัวแต่พูดเรื่องย้อนอดีตบ้าบออยู่ได้ มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว”

ชายผู้มีใบหน้าเต็มไปด้วยแผลเป็นเว้นระยะ


“ยังไงเสีย เราก็ไม่มีวันได้รู้...”


ปึก!

พูดจบ เขาก็กระแทกแก้วลงกับโต๊ะเสียงดัง จนผู้ที่นั่งอยู่หลังโซฟาสะดุ้งโหยง

“มารินเหล้าต่อสิ ไอ้สวะนี่ คิดจะหาเรื่องคุยอู้งานเรอะไง”


สควอโล่ย้ายมานั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้าม และรินน้ำสีอำพันให้อย่างเบื่อหน่าย


“แกก็เหมือนกัน” แซนซัสเอ่ย ชายหนุ่มจึงขมวดคิ้วเป็นคำถามกลับมา

“...ถ้าสามารถหมุนเข็มนาฬิกา หมุนให้มันย้อนกลับไป

ถ้าวันนั้นแกชนะไอ้หนูดาบญี่ปุ่น ถ้าวันนั้นฉันกับแกชนะไอ้แก่นั่น


...ถ้าวันที่เราเจอกันครั้งแรก แกจงรักภักดีต่อตาแก่ แทนที่จะเป็นฉัน


...แกจะยังเป็นของของฉันอยู่หรือเปล่า”



คำถามนี้ ทำให้ชายหนุ่มผมยาวอึ้งไป


...นั่นสินะ


“แกจะตอบยังไงก็ช่าง แต่สิ่งที่เราทำได้” แซนซัสจิบเหล้าช้า ๆ “ก็มีแค่มองดูอดีตนั่น และใช้มันเป็นฐานสำหรับก้าวต่อไป ก็แค่นั้น”


...ช่วงเวลาทั้งหมด

...ไม่ว่าจะสุข จะเศร้า ยินดี ผิดหวัง

...บางสิ่ง เราก็พยายามทำให้มันเกิดขึ้น แต่ก็ไม่สำเร็จ

...บางอย่าง เราก็ไม่ต้องการให้มันเกิดขึ้น แต่มันก็เกิดขึ้น

...แต่ว่า สุดท้ายแล้ว



...ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา ก็ทำให้เรามายืนอยู่ ณ จุดจุดนี้ได้




นาฬิกาคุณปู่ในห้องซึ่งทำหน้าที่อย่างซื่อสัตย์มาช้านาน ส่งเสียงเหง่งหง่างเบา ๆ บอกเวลาเที่ยงคืน
เสียงโห่ร้องดีใจจากผู้คนในคฤหาสน์ชั้นล่างดังแว่วขึ้นมา

“สุขสันต์วันคริสต์มาสนะบอส” สควอโล่เอ่ย

คู่สนทนาพยักหน้าน้อย ๆ เป็นคำตอบ


...ถ้าเพียงย้อนเวลากลับไปได้


...แต่ยังไงเสีย เราก็ไม่มีวันได้รู้



...เราไม่มีวันรู้



Fin



Author’s talk :

อูววว...ฟิคมีสาระฟิคแรก
ฟิคนี้เกิดจากนิยาย A Christmas Carol และเพลงประกอบของมัน เพลง What If ของ Kate Winslet
ใครอยากได้นิยายก็บอก แต่เป็นภาษาอังกฤษนะ ฮ่า ๆ เราไปอ่านเรื่องย่อมาแล้วงัดบทพูดบางบทมาใช้แค่นั้นเอง

อันนี้สำหรับคนอยากฟังเพลง What If เพลงแรงบันดาลใจของฟิค

http://www.youtube.com/watch?v=AYMYalddRCk เขาไม่ให้  embed อะนะ




Merry Christmas and a Happy New Year. นะทุกท่าน