Accelerando

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการโรงเรียนลูกบาศก์




DB 2.2 : สรุปคนสนิทของพุดเทอม 2

ตัวแดงคือ สำคัญมาก ๆ
ตัวหนาคือ สำคัญ



Timeline
ถ้าเป็นเอ็นทรี่ของคนอื่นจะวงเล็บชื่อคนนั้นเอาไว้ด้านหลังนะ จะนับเรื่องที่พุดเป็นตัวหลัก (ไม่ก็เกือบ ๆ หลัก)

เทอม 1
สมัครเข้ามาเป็นตากล้อง
วันเตรียมงานกีฬาสี
วันงานกีฬาสี

เทอม 2
SS : ลิปมัน... (ช่างรอน)
EV : New Year 2009 - ก่อนวันงาน 1 : คู่ไปงานปีใหม่ 
EV : New Year 2009 - ก่อนวันงาน 2 : เสียดาย 
EV : New Year 2009 - ณ วันงาน 1 
EV : New Year 2009 - ณ วันงาน 2  
EV : New Year 2009 - ณ วันงาน 3
EV : HW : Final Homework
MS : ตัวประหลาด... (ช่างรอน)



คนสนิท

นักเรียน
จากตอนแรกที่ยังไม่ค่อยสนิทกับเด็กนักเรียน ทักทายธรรมดา ก็เริ่มคุ้นเคยกับเด็ก ๆ คุยกันได้ลื่นขึ้น ส่วนใหญ่จะเจอเด็กนักเรียนตอนเดินไปเดินมาตอนเวลาพักหรือเลิกเรียน จะพูดคุยอย่างสุภาพเป็นกันเอง

ที่คุ้นกว่าคนอื่นอยู่หน่อยมีดังนี้

สร
เจอกันตั้งแต่ตอนสมัครเข้ามาเป็นตากล้องที่โรงเรียน ได้คุยกันบ้าง ตอนงานปีใหม่ก็เป็นคนกำหนดเกมให้พุดเล่น มักเจอสรอยู่กับอินทรีกับโคลเวอร์บ่อย ๆ และพวกแก๊งมาเฟียของเธอ เป็นคนจริงใจกับเพื่อนดี และดูเป็นผู้ใหญ่เมื่อเพื่อนในก๊วนมีปัญหา เห็นชอบไปเล่นกับหมาแมวที่อยู่แถวโรงเรียน บางครั้งก็ได้ยินเสียงฮาร์โมนิกาของสรลอยแว่วมาตามลม
ดูเผิน ๆ เหมือนสรเป็นคนเงียบ ๆ แต่เมื่อคุ้นแล้วก็จะเฮฮาสนุกสนาน พูดตรง ๆ มีแซวเพื่อนขำ ๆ แล้วก็ชอบถ่ายภาพ ทำให้พุดคุยได้คล่องปาก 

อินทรี
เริ่มสนิทตอนงานกีฬาสี คุยคล่องเหมือนกัน แต่ไม่เท่ากับสร มักจะถามสารทุกข์สุขดิบทั่วไป จากสายตาของพุดจะเห็นว่าอินทรีเป็นไม้เบื่อไม้เมากับแมน แกล้งลี่ลี่เป็นบางเวลา ส่วนความสัมพันธ์กับกิ๊ฟนั้นจะไม่ค่อยรู้เชิงลึกเพราะยังไม่สนิทนัก
เป็นคนช่างคุย ยิ้มแย้ม ท่าทางเป็นคนละเอียดเพราะทำงานกระดาษได้ประณีตทีเดียว ถึงอินทรีเป็นทอมบอย จีบสาว ๆ ดะแทบจะแข่งกับเด็กผู้ชายในห้อง แต่พุดก็อยากให้ทำอะไรหวาน ๆ เหมือนกับผู้หญิงเขาบ้างเพราะคิดว่าสาวมั่นแบบนี้เท่ออก

ไอริน
คนนี้ก็ได้พูดคุยกันตอนกีฬาสี แล้วตอนงานปีใหม่เห็นไอรินไม่ค่อยร่าเริงนัก ได้แต่เป็นห่วงอยู่ห่าง ๆ ไม่ได้เข้าไปถามอะไร เธอเป็นที่รักของเพื่อน ๆ ชอบฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี แล้วก็เห็นคุยกับครูเลอยู่บ่อย ๆ
ไอรินเป็นคนน่ารัก ร่าเริงและมองโลกในแง่ดีเสมอ พุดเลยเข้าไปคุยได้ง่าย

โย
ได้เจอกันตอนสมัครเป็นตากล้อง และตอนงานปีใหม่ก็ช่วยกันถ่ายภาพเด็ก ๆ ในงาน เป็นปาท่องโก๋ตัวติดกับยุ ตอนนี้พุดก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าคนไหนพี่คนไหนน้อง ดูสนิทกับหยินดี
โยเป็นคนยิ้มง่าย อารมณ์ดี ชอบถ่ายรูป ทำอาหารและดนตรีเหมือน ๆ กัน เลยจะมีหัวข้อคุยได้เยอะกว่าคนอื่นถ้าได้เจอกัน

กับเด็กนักเรียน ยังใช้คำว่า “คุ้นเคย” อยู่เพราะเป็นการพูดถึงแค่ทางฝั่งพุดฝั่งเดียวอยู่ ถ้าผปค. อีกฝ่ายเล่นด้วย อาจได้เลื่อนขั้นเป็น “สนิท”

ทั่วไปแล้วจะไม่เน้นสนิทอยู่แค่นักเรียนบางกลุ่ม จะทำความรู้จักคนโน้นคนนี้ไปกว้าง ๆ อาจดูเหมือนกับรู้จักแค่ผิวเผิน แต่พุดชอบรู้จักเด็กหลากหลายมากกว่าสนิทสนมอยู่แค่ไม่กี่คน ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ เหตุการณ์ต่าง ๆ ในช่วงนั้น และมุกที่ปิ๊งขึ้นมาได้ของผปค. ว่าจะให้ไปเจอใคร สถานการณ์ยังไง (สถานการณ์สร้างวีรบุรุษ... ไม่ใช่ละ)


คุณครู
พุดจะเกรงอาจารย์ เกรงที่แปลว่า “หวาด” เพราะเคยเป็นเด็กซนตอนสมัยเด็กแล้วโดนทำโทษบ่อย ๆ เวลาอยู่ต่อหน้าอาจารย์จะทำตัวเจี๋ยมเจี้ยมเรียบร้อย พูดครับ ครับผม บ่อยกว่าปกติ เชื่องไปในพริบตา ไม่กล้าอยู่คุยนาน จะยกมือไหว้และถามเรื่องทั่วไปนิด ๆ หน่อย ๆ เวลาได้เจอกัน แต่ถ้ามีงานอะไรให้ทำจะตั้งใจทำเต็มที่ ซึ่งวิธีนี้จะทำให้สนิทกับครูได้ง่ายที่สุดสำหรับพุด

ครูที่พุดเข้าไปทำความรู้จักแบบระยะเผาขนตอนนี้มีอยู่ 2 คน

ครูอุนอุน
เจอกันที่ห้องสมุดแล้วไปช่วยพิมพ์ข้อสอบ แถมก่อวีรกรรมเอาน้ำเฉาก๊วยที่ครูเกลียดไปให้อีกต่างหาก แต่สุดท้ายก็พิมพ์ข้อสอบเสร็จจนได้ Happy ending
ครูอุนอุนเป็นคนน่ารักไม่น้อย นิสัยดี ดูใฝ่รู้ใฝ่เรียนเรื่องสิ่งต่าง ๆ รอบตัว แต่บางทีพุดอาจทำหน้าเหวอใส่เวลาอาจารย์ร่ายทฤษฎีอะไรออกมา มีสะดุ้งเล็กน้อยตอนอาจารย์ยิ้มให้ อยากให้อาจารย์ไปออกกำลังกายสักหน่อย เผื่อจะมีเลือดฝาดขึ้น

ครูพัด
เจอตอนไปพิมพ์ข้อสอบให้ครูอุนอุน เห็นครูชอบถือกล่องใส่หนอนแก้วเดินไปมาเป็นประจำและกินขนมอยู่บ่อย ๆ ถ้าสนิทกันกว่านี้พุดอาจเตือนบ้างเพราะเป็นห่วงสุขภาพ
ครูพัดไม่ค่อยแสดงอารมณ์ออกทางสีหน้า แต่จะมาด้วยการกระทำแทน พูดจาแฝงหลักวิทย์ ๆ ในระดับที่พุดพอเข้าใจได้


บุคลากรพิเศษ
ยังซี้ย่ำปึ้กอยู่กับรอนเหมือนเดิม คนอื่นยังไม่ค่อยได้คุยเท่าไหร่ ทักทาย ถามเรื่องทั่วไปธรรมดา ๆ

ช่างเครื่อง รอน
ในฐานะเพื่อนรวมงานบุคลากรพิเศษด้วยกัน พุดสนิทกับรอนที่สุด เป็นเพื่อนที่อายุน้อยกว่า และเป็นคนเข้าหาพุดคนแรก ๆ เลย มักเห็นรอนซ่อมโน่นซ่อมนี่อยู่ตามอาคารเรียน ไม่ก็อยู่ที่ห้องเครื่อง แต่ด้วยความที่ห้องเครื่องกับห้องโสตฯ อยู่ห่างกันหลายโยชน์ พุดเลยไม่ค่อยถ่อไปคุยที่ห้อง แต่ตอนนี้รอนเก็บอีเห็นชื่อ แรมบู้ มาเลี้ยง เลยอาจซื้อผลไม้ไปฝากทั้งเจ้าของทั้งอีเห็นบ่อยขึ้น เห็นช่วงหลังสนิทกับครูเอม แต่ก็ไม่ได้รู้เรื่องละเอียดเท่าไร ไม่กล้ายื่นมือเข้าไปช่วยเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องค่อนข้างส่วนตัวและละเอียดอ่อน ให้ทั้งคู่จัดการกันเองดีกว่า แต่ถ้ารอนอยากปรึกษาก็บอกมาได้เลย ช่วยเต็มที่
แม้ว่าความสนใจจะแตกต่างกันลิบลับเช่น รอนชอบเล่นฟุตบอลแต่พุดไม่รู้แม้แต่กติกา หรือรอนชอบชิ้นส่วนอิเล็กโทรนิกส์แต่พุดใบ้กินทันทีเวลาถามถึงตัว Resistant แต่ก็จูนเข้าหากันจนได้ คนหนึ่งจะมีสิ่งที่อีกคนไม่มี จากนี้ก็คงพึ่งพาอาศัย เฮฮาบ้าบอกันไปตามประสาเพื่อนล่ะนะ


OC อื่น ๆ
จะได้เจอญาติพี่น้องหรือคนรู้จักของตัวละครในโรงเรียนจากผปค. คนอื่น ๆ ก็คงเป็นช่วงเทศกาลหรือเหตุการณ์พิเศษต่าง ๆ ตอนนี้รู้จักอยู่ 1 คน

รีน
เป็นน้องสาวของช่างรอน ได้เจอกันตอนรีนมาแข่งทำผมช่วงเดือนธันวาคม แล้วก็เลยต่อไปงานเลี้ยงปีใหม่ ไปเป็นคู่เต้นรำของพุด
รีนเป็นคนพูดเก่ง เป็นช่างทำผมเลยสนใจอะไรสวย ๆ งาม ๆ คล้ายพุดเลยคุยกันได้ถูกคอ ตอนแรกพุดก็คิดกับรินว่าเหมือนเป็นน้องสาว เห็นว่าเป็นน้องสาวของเพื่อนด้วย แต่เมื่อสนิทกันแล้ว เขาก็คิดกับรินเป็นหญิงสาวคนหนึ่ง ปัจจุบันก็ติดต่อกันบ้าง แต่ก็ไม่บ่อยนัก มักเป็นช่วงวันหยุดว่าง ๆ หรือโอกาสพิเศษต่าง ๆ
ที่พิเศษคือ รีนเป็นคนเดียวที่รู้ว่าพุดเคยมีแฟนมาก่อนแล้ว เพราะพุดยังไม่ได้บอกคนอื่น เขาไม่ค่อยชอบพูดถึงเรื่องอดีตของตัวเองเท่าไร แต่ถ้าถามมาก็ตอบตรง ๆ ไม่มีการเปลี่ยนเรื่อง

(สำหรับผปค. รอน เรากะให้รีนไม่บอกรอนเรื่องพุดเคยมีแฟนนะ ถ้าอยากเล่นตรงจุดนี้ ให้รอนมาถามเองโลด หึ ๆ แล้วก็ ems. มาบอกด้วยก็ดี จะได้ช่วยกันเตี๊ยมไง)




โซนผู้ปกครอง :

เสร็จไปอีก 1 DB ฟิ้ววว... ปาดเหงื่อ

ผ่านมา 1 เทอมก็ดูเหมือนพุดจะรู้จักคนเยอะขึ้นใช้ได้ เพราะแรงเขียนก็มีอยู่ประมาณนี้ ได้ตามอัตภาพ 
มีการตัดช่วงสปอยล์ไป เพราะเท่าที่คิดดูเราก็ไม่ได้เตรียมพล็อตอะไรไว้มากมาย ใช้มุกคิดสดประจำ จะเจอใครก็แล้วแต่ไอเดียเรา
กะว่าช่วงปิดเทอมก็ทยอยอัพ DB ทั้งหลายแหล่ไปเรื่อย ๆ ส่วนสำหรับเด็กใหม่ที่จำเป็นก็มีแค่ DB 1.2 กับ 2.2 แค่นี้แหละ อยากเอาพุดไปเขียนก็ตามสบายนะจ๊ะ




เจอกันเอ็นทรี่หน้า

ปล. ปิดเทอมทั้งทีต้องตื่นเช้าไปเรียนอีก ชีวิตเศร้า...