Accelerando

เปิดเพลงประกอบเอ็นทรี่ก็ได้นะ ฟังเพลิน ๆ



เขียนเอ็นทรี่ June Write กับเขาบ้าง

เสื้อแขนกุดนี่ใส่สบายดีจริง ๆ
ตอนนี้เราก็อยู่ในสภาพแบบเดียวกับในรูปนั่นแหละ แทบจะเอาหนังสือหนุนนอน แต่แค่วันธรรมดาเท่านั้น เสาร์ – อาทิตย์นี่เล่นคอมฯ ลืมตาย คิดถึงคอมฯ เหลือเกิน

อยากปั่นเอ็นทรี่ทุกวันใจจะขาด แต่ก็มีตัวสกัดดาวรุ่งใหญ่ ๆ อยู่ 2 ตัว
1. ชีวิตเด็กปี 2 สุดทรหด สอบเฉลี่ยเดือนละครั้ง (คิดถึง mid-term กับ final จริง ๆ พับผ่า) ตอนนี้กำลังตบตีกับ “Biochemistry หฤหรรษ์ 21 วันตัดเกรด” วิชานี้ทำแล็บกันรายวันอีกต่างหาก ทำแล็บเช้า ส่งรายงานเย็น โครตรรร... เหนื่อย งานนี้ถ้าคณะอื่นจะว่าคณะเราว่าหยิ่งไม่ยอมทำกิจกรรมเราก็ไม่แคร์สื่อ ยังเอาชีวิตตัวเองแทบไม่รอดเล้ย...
2. เน็ตหอ มันก็เล่นได้เร็วดีอยู่หรอก แต่ว่ามันอัพโหลดอะไรไม่ได้สักอย่าง ทั้งเพลง ทั้งรูป แล้วบล็อกนี้เกือบทุกเอ็นทรี่มันต้องมี 2 อย่างนี้ ไอเดียเลยตันทันที ยังนึกไม่ออกเลยว่าเอ็นทรี่ตัวหนังสือเพียว ๆ จะมีอะไรได้นอกจากฟิคกับแท็กล่ะ เบื่อตาย

เราก็คงอัพเอ็นทรี่ด้วยอัตราความถี่เท่าเก่า ก็ขอฝากผู้มีจิตศรัทธาทุกท่านรดน้ำต้นไม้แคระ ๆ ต้นนี้ให้หน่อยจักขอบคุณอย่างยิ่ง



ตอนนี้กำลังอยู่ในฤดูการเข้าห้องเชียร์ของเด็กปี 1 จอมอู้อย่างเราก็รับจ๊อบแจกน้ำแจกข้าวไปตามระเบียบ สงสารน้องเหมือนกัน ได้แต่บอกให้อดทนไป แต่ว่ารุ่นน้องปีนี้ท่าทางดื้อเยอะเหมือนกันแฮะ แต่งตัวก็ผิดระเบียบ มารยาทก็ไม่ดี แถมย้อมหัวทองอีกต่างหาก โอ้ววว... 
ก็อย่างว่าล่ะ คณะเรามันเด็กซิ่วเยอะ คุมลำบาก



ช่วงนี้มีประชุมตัดงบกันด้วย ไปค้างเขาค้อมั้ง 1 คืน ตอนแรกเรากับเพื่อนก็จะไปในฐานะชมรมดนตรีฟันงบมาซื้อสายแอมป์บ้าง ซ่อมตู้แอมป์บ้าง แล้วซ่อมอีกสารพัดซ่อม (เล่นกันไงฟะพังอย่างบ่อย) แต่ไป ๆ มา ๆ ก็ติดธุระกันยกทีม ไม่ได้ไปกัน ก็คงต้องเข้าเนื้อตัวเองกันไปอีกปี
แต่ก็ใช่ว่าไปแล้วจะได้ ยังไม่ชัวร์ด้วย เพราะได้ข่าวมาว่าปีที่แล้วพี่ไปไม่ได้กลับมาสักแดงเดียว ประมาณว่าไม่มีผลงาน เขาไม่ยุบทิ้งก็บุญแล้ว เหอ ๆ
ก็อยากทำผลงานน่ะนะ แต่แค่หนังสือกับรายงานคอมโบแอทแท็คใส่ก็คางเหลืองแหล่ว... 



แถมเรื่องฮาส่งท้าย เรื่องมีอยู่ว่าหอพักที่เราอยู่เกิดท่อแตก น้ำไม่ไหล ต้องตามช่างมาซ่อม แล้วกว่าจะเสร็จก็ตอนบ่ายของวันศุกร์ แล้วเหตุเกิดเมื่อตอนค่ำวันพฤหัส

ขนาดบ้านเราน้ำไม่ไหลยังไม่นานขนาดนี้เลยนะนั่น

โดยลุงยามหน้าหอก็บอกเราว่า ให้ไปเข้าห้องน้ำที่ตึกคณะสหเวชศาสตร์หน้าหอ แล้วก็ไปอาบน้ำที่วอร์ดในโรงพยาบาลม. เอา (เราอยู่หอใน กลางดงคณะวิทย์สุขภาพและโรงพยาบาลของม.)

วิธีการอาบน้ำไม่เท่าไหร่ แต่วิธีการเข้าห้องน้ำนี่สิ รับไม่ได้อย่างแรว้งงง...! 

เรากะหนีตายกลับบ้านทันที (บ้านใกล้ม. ก็สบายงี้แหละ) ขึ้นห้องมาเจอเพื่อน ๆ พี่ ๆ ก็ถกเรื่องนี้กลายเป็นประเด็นร้อนเลยทีเดียว (นึกสภาพที่ห้องมีทั้งรุ่นเราและรุ่นพี่เหมือนในเรื่อง Honey & Clover นะ แบบนั้นเด๊ะ)

พี่จ. ออกไปอาบน้ำหอนอกของเพื่อน ไม่แน่ใจว่าค้างไปเลยหรือเปล่า แต่สงสัยค้างเลยเพราะข้าวของเก็บเรียบ รอดชีวิตไป 1
พี่ณ. มีวิธีที่เริ่ดกว่านั้น คือพี่เขาจะซักแห้ง แล้วค่อยไปอาบน้ำที่ห้องหอนอกที่มีเก็บไว้สำหรับตอนคุณพ่อคุณแม่มาเยี่ยม ที่ไม่ยอมไปอยู่หอนอกเพราะว่ามันเป็นห้องพัดลม (หอเราแอร์ทุกห้อง ค่าไฟถูกด้วย โฮะ ๆ) เปิดหน้าต่างก็ไม่ได้เพราะแมลงเยอะมากถึงมากที่สุด และที่สำคัญคือ หอนอกมันไม่มีเน็ต พี่บอกว่าจำเป็นต้องใช้เน็ตหาข้อมูลก่อนสอบขั้นรุนแรง ไม่งั้นตกเด็ด ๆ ตอนนี้ในห้องก็เลยมีถังน้ำที่พี่เขาไปรองมาจากตึกสหเวชฯ ตั้งไว้ และอุปกรณ์ล้างหน้าแปรงฟันเกลื่อนกลาด

ส่วนเพื่อนเรา คิดแล้วคิดอีกว่าจะเลือกอะไรระหว่าง

เลือกน้ำ กลับบ้านพร้อมเรา (เด็กจังหวัดเดียวกัน)

หรือเลือกเน็ต อยู่กับพี่ณ. เพราะว่าบ้านเพื่อนเน็ตอืดบรม แล้วไปอาบน้ำพร้อมพี่พรุ่งนี้เช้า เข้าห้องน้ำตึกสหเวชฯ ไปพลาง ๆ


ตอนนั้นทั้งฮาทั้งเห็นใจ เพราะว่าไม่รู้ต้องหาข้อมูลทำงานหรือเปล่า เรากลับบ้านก็ใช้เน็ตสบายอยู่แล้ว


สุดท้าย คุณแม่เรามาพอดี เพื่อนเลยตัดสินใจเลือกน้ำ หนีกลับบ้านกันทั้งคู่ เรื่องก็จบลงด้วยดี แล้วก็ไปม. พร้อมกันวันศุกร์



ชีวิตเด็กหอก็ระทึกไม่หยอก หึ ๆ 



เจอกันเอ็นทรี่หน้า